De mensen in de metro.

Om op InHolland te komen reis ik elke dag een klein uurtje (20 tot 25 minuten heen en terug) met de metro. De metro wordt gerund door het vervoersbedrijf RET. Nou verdient de RET an sich een apart verhaal want de RET bepaalt namelijk sinds jaar en dag wanneer zij wel of niet (vaker niet dan wel) op tijd rijdt. Oja en is het voor de RET denk ik elke dag weer een klein feestje om reizigers fatsoenlijk te laat te laten komen op hun bestemming, door de metro bijvoorbeeld mad random stil te laten staan voor een halte of nog leuker door de metro gewoon helemaal niet te laten rijden! Elke dag is het een kleine overwinning wanneer ik zonder ‘oponthoud’ op InHolland ben beland.

De RET is een bang aangelegd bedrijf, net zoals de NS trouwens, want wanneer er een herfstblad op het spoor ligt dan is er direct sprake van een of andere technische storing aan een of ander mechanisch ding waarvan de normale mens nog nooit heeft gehoord. En zo sta je dus weer 30 minuten te blauw bekken op een station somewhere in Rotterdam.

Reizen met het openbaar vervoer is nooit echt leuk geweest en ik denk dat, tot de dag dat de RET iedereen 50 euro sponsort om met de metro/bus/tram te gaan, het ook nooit leuk zal worden.

De nieuwe slogan van de RET.

Wat dan soms wel weer leuk is, is om naar mensen te staren die gebruik maken van het OV in Rotterdam. Het is een best groot kanaal en daar door maken diverse soorten mensen gebruik van het openbaar vervoer om te laat op zijn of haar bestemming te komen, als je er tenminste komt want het is soms net een overlevingstocht. Ik wacht op de dag tot de ‘better drink my own piss’ man met een aflevering komt over ‘het gebruik maken van het openbaar vervoer in Nederland’ dan wel in Rotterdam.

Zoals ik al vertelde reis ik dus elke dag met de metro en gelukkig reis ik sporadisch in de ochtendspits.
‘Gelukkig’ omdat er in de ochtendspits zo’n hele fijne ‘net wakker’ walm rond gaat. En er zitten mensen te slapen, de een heeft nog broodkruimels op zijn wang vastgeplakt zitten, de ander ruikt naar eau de natte hond wanneer er drie duppels uit de lucht zijn komen vallen en komt de jongen met de veelste harde ”’muziek” uit zijn oordopjes toevallig naast je zitten of nog erger half op je schoot (wanneer je kan zitten trouwens, want in de ochtendspits hang ik negen van de tien keer als een soort bokito aan de stang bij de sta plaatsen) et cetera. En dan vergeet ik trouwens ook de mensen die elkaar kennen en hun hele levensverhalenover ‘the day/night before’ aan elkaar vertellen (of krijsen ”-ZO HEB JIJ LEKKER ZUURKOOL OP GISTEREN?!!’ JA EN JIJ? -NEE IK HAD CHINEES. OH LEKKER HOOR MAAR IK BEN ALLERGISCH VOOR” ****Station Beurs*** OH IK MOET ERUIT, DAG HENNIE!) waardoor je alle ins en outs komt te weten over mensen die je helemaal niet kent.
Des te vaker reis ik in de avond spits, waarbij je gepropt staat tussen studenten zoals ik, zakenlui, kinderen die uit school komen en nog bij de AH to Go een blikje suiker (energiedrank) hebben gehaald en mensen met heeeul veul haast.

Ik ben, als ervaringsdeskundige, van mening dat je de mensen in de metro kan plaatsen in diverse categorieën, here we go:

1. De mensen die geen flauw benul hebben bij welk station de deuren links of rechts opengaan. Bij Beurs moet je er aan de rechterkant van de metro uit en ik zie mensen soms heel lief bij de linker deur wachten en ik zal je een geheim verklappen; die deur gaat niet open en daar is ook geen perron. Die mensen zie je verbaasd kijken wanneer zij ook tot deze conclusie komen.

2. De mensen die wel weten waar ze heen gaan maar geen ovshitkaartje hebben gekocht. Je ziet ze schichtig kijken bij elke halte of de Smurfen er al aan komen. En met Smurfen bedoel ik de controleurs, ze hebben ook vaak namelijk het IQ van een Smurf. En come on RET, die outfits!!11!!

3. Luidruchtige huppeltrutjes, en met luidruchtig bedoel ik luidruchtig. Ik zal helaas even moeten discrimineren maar vaak zijn het de buitenlandse dames die heel HARD praten en lachen (of even geen zuurstof meer krijgen). Hier vallen de mensen die hun levensverhalen met elkaar delen op een dB niveau van 182 ook onder.

4. Mensen zoals mijn moeder, sorry mam maar je gaat werkelijk nooit met het OV. Dit resulteert in uren tammelen bij het ovshitkaart apparaat, inchecken en niet snel genoeg door de poortjes lopen waardoor er een hels kabaal en vast zittende moedersituatie ontstaat en ook nog; de verkeerde metro pakken waardoor ze ineens in Capelle belandt in plaats van in Rotterdam Oost. Mijn mama heeft vele dubbelgangers in het OV, ze zou er geld voor moeten krijgen.

5. Mensen die geen sanitaire voorzieningen in hun woning hebben waardoor ze geen douche kunnen nemen alvorens zij met de metro gaan. Zo had ik vandaag een Chinese mevrouw naast mij zitten die zou kunnen figureren als viskraam in een of andere B-soap (volgens zwager Meikel heten dit soort mensen ‘Harinezen’).

6. Mensen die denken dat de metro die er staat ‘DE LAATSTE METRO EVER’ is en daar door iedereen ongegeneerd richting dit voertuig duwen. Vaak herken je deze mensen aan het meest achterlijke loopje -het zit tussen snelwandelen, rennen en huppelen in- ter wereld. En het leukste is, vaak halen ze de metro niet MUHWAHAHA. Of moet ik ‘hihi’ zeggen?

7. Klagers; meestal zijn dit mensen die ook vallen in categorie ‘zoals mijn mama’ maar die dan iets vaker met het OV gaan en graag in de metro hun mening geven (65+). ”Zo het rammelt wel he Bertha, oh en de airco staat aan en de verwarming, oh en het stoeltje zit zo hard, oh er kijkt een neger naar ons Bertha, oh Bertha kon jij nou verstaan wat die mevrouw omriep?”.

8. Mensen die eten in een metro. En dan niet een koekje, maar nee die gemakkelijk een zak patat of Turkse pizza naar binnen werken. Mag ik u even er op attenderen dat zo’n geur meestal vier uur na blijft walmen. Combineer dat met de chinese haling meflouw, stilstaan in een tunnel en je metro reis is gegarandeerd een feest.

9. Mensen die denken dat de metro een soort get together is voor iedereen die ook van hun muziek houdt. Enough said, ik wil je herrie niet horen! En al helemaal niet die van de ‘stoere petjes’ jongens want dat is semi ghetto neger muziek. Dan kunnen we toch op z’n minst The Black Keys draaien in een metro.

10. Enge mensen. Soms weet ik niet waar ze vandaan komen gekropen (in n flits zit ineens een weirdo naast me) maar op een of andere manier zijn er zulke enge mensen die met het openbaar vervoer gaan. Ze zijn of a) on crack b)on crack and crack. En vaak gaan ze in de buurt van le moi zitten en zitten ze je creepy aan te staren. Dit is de reden waarom ik niet ‘s avonds met het openbaar vervoer in Rotterdam ga. No fucking way, of ik moet Wuscka (onze duitse herder die aan pakwerk heeft gedaan) mee krijgen.

En 11: mensen zoals ik, die het elke keer weer als een overwinning zien wanneer ze levend uit de metro zijn gekomen. En absoluut niet voor de lol het openbaar vervoer gebruiken. Deze mensen turen graag naar andere mensen, luisteren beschaafd hun eigen herrie en eten geen halve maaltijden in een metro. Voor hen is een metro heel simpel een vervoersmiddel die nooit op tijd komt maar ze wel brengt waar ze moeten zijn (HAHAHA SOMS!!).

Advertisements

De taal der truttigheid (en dergelijke)

Dat ik van taal hou(d of zonder d het mag allebei) is algemeen bekend (behalve voor die gene die mij niet kennen, bij dezen;hoi ik hou van taal!). Ik schrijf al een aantal jaar, variërend van diepzinnige woordenbrij tot stukken zoals ‘De vrouw en een motor’. Het is een soort vorm van kunst, (insert hipster) you’ve probably never heard of it.


Ik word soms wel eens bestempeld als ‘taalnazi’ wanneer ik iemand corrigeer bij foutief gebruik van de Nederlandse of Engelse taal. Zo erger ik mij groen en geel wanneer iemand zegt dat hij zich ergens aan irriteert en ben ik de minste niet om diegene te corrigeren. Dat doe ik tot het punt wanneer die gene zich er gaat aan ergeren (pun intended). Ik insinueer nu niet dat ik foutloos schrijf, laat dat even voorop staan. Ik ben ook verzot op de Engelse taal, maar dat komt gewoon door die koddige spreekwoorden die Engelsen gebruiken. Enfin daar wilde ik het niet over gaan hebben.

Wat ik wel even wilde delen met mijn publiek (voel je aangesproken, jij leest dit immers) is dat ik ook dingen minder prettig vind in de Nederlandse taal. Ik noem dit zelf ”de taal der truttigheid”.
Wat bedoel je daar dan mee Madelaine? Nou daar bedoel ik mee dat ik de kriebels krijg wanneer iemand een woord schrijft of zegt wat bij mij in de categorie ”truttig/huisvrouwen boven de 65 en dergelijke” hoort.

Wat behoort dan tot deze categorie? Nou ik zal even een kleine opsomming maken met commentaar erbij:

1. In volle glorie staat het woord ‘liefs’ op nummer één. Ik zou willen dat ik goed zou kunnen uitleggen waarom ik ‘liefs’ echt een afschuwelijk woord vind. Misschien omdat het een woord is waarmee je een negatieve belading kan verdoezelen. Voorbeeld: Ha (!) Jojanneke, ik wilde even zeggen dat ik het vervelend voor je vind dat je cavia Ferdinant in de stofzuiger vast is komen te zitten. Liefs, Bertha. Voel je hem ook? Of ben ik echt de enige die denkt ‘vuile achterbakse piep Bertha, jij vind het helemaal niet erg! Jij had een schurfthekel aan Ferdinant’.

2. Op twee staat ‘Ha’ en dan ‘Ha’ als opening van een brief/e-mail/e.d. Zo heb ik een studiegenote die elke e-mail begint met ‘ha mensen’, nou dan word ik al recalcitrant en wil ik die e-mail helemaal niet meer lezen. Rot op met je ‘Ha’ en je schijt e-mail. BUH! ‘He, hey, hoi, hallo, gutentag gemeinschaft’ vind ik dan een stuk beter klinken. De ‘ha’ lijkt net alsof je de uitspraak van de letter ‘H’ wilt benadrukken (we zijn immers allemaal analfabeten), of dat je de personen na de ‘Ha’ (Ha lotgenoten, Ha Anonieme Alcoholisten, Ha Hans Klok Fans) een beetje uitlacht. Ik weet in ieder geval dat het mij niet aanstaat, liefs Madelaine.

3. Hihi. Moet ik dit uitleggen? Iedereen die ‘Hi Hi’ durft te gebruiken mag van mij meteen bij de bijeenkomst ‘punniken voor gevorderden’ gaan zitten. Hihi is het semi onschuldige, liefelijke, meisjes achtige voor BAHWAHAH. Want BWHAAHAH is meteen weer ‘hard’ en ‘onvrouwelijk’. Nou ik ben een vrouw die motor rijdt, van auto’s houdt en naar keiharde rock luistert, ik zeg geen HIHI.

4. Het verkeerde gebruik van het woord ‘enigste’. Je bent de enigste wanneer je de leukste binnen een gezelschap bent (of iets is dan het enigste: ”Hans had de enigste chihuahua bij de bijeenkomst van kale chihuahua’s wat een schatje zeg!”Je bent de enige wanneer jij geen Harley hebt binnen de Hell’s Angels en de rest wel, dan ben je dus de enige zonder Harley. Je kan ook de enigste zijn maar ik denk niet dat deze mannen je snel bekronen tot enigste en of zij überhaupt dit woord gebruiken.

5. Motors. Ik weet dat het kan en mag, maar please for God’s sake zeg gewoon ‘motoren’. ”Zo er stond een leuk aantal motors! -Joh wat voor? Ja eh Ducati’s ofzo”. Nee. Gewoon Nee.

6. Ik ga er niet teveel woorden aan vuil maken maar: Dan/Als. Gaat er al een bel rinkelen? Nee? Wel? Chapeau!

7. Als je mij kent (ook weer zo’n zin waar ik een hekel aan heb, ik bedoel als jij mij kent dan hoef ik toch niet iets uit te leggen wat achter ‘als je mij kent’ komt?) dan weet je dat ik best wat (een stuk of tien?) beauty blogs volg en aandachtig lees. Alleen gaan deze dames telkens de fout in om het woord ‘lokken’ of ‘lokjes’ te gebruiken in plaats van ‘haar’. Dit valt in de categorie ”Hihi”. Stop ermee, kippenvel, hewllr.

8. Mensen die scheldwoorden voor hun ‘kids’ (ook weer zo’n woord) willen verdoezelen door er iets in de categorie ‘hihi’ van te maken: oh chips in plaats van ‘shit’. Meer voorbeelden ga ik niet geven, ik heb nu al kippenvel ervan. Maar goed, ik ben ook geen voorstander van de bakfiets/de nanny/ de verloedering van scheldwoorden (sorry!).

9. ”Sorry maar je zal dit echt overnieuw moeten doen”. Nee, ik doe iets over of ik doe iets opnieuw en nu doe ik het niet (rebels).


10. Madeleine in plaats van Madelaine. Ik ken geen Madeleine. Ik ken wel een Madelaine, en die is fenomenaal grappig.

11… Nee ik stop nu. Of moet ik nog iets schrijven over mensen die ”Nee het was heel leuk” zeggen? Of mensen die ”Ik koop nooit geen kaas” zeggen (dus koop je het altijd) of over mensen die ”Ik zeg nu niet wat ik bedoel” zeggen.

Okay okay, ik merk nu al dat dit stuk gaat over waar ik me aan erger in de Nederlandse taal. Misschien had ik minder ‘Taal is zeg maar echt mijn ding’ moeten lezen en al helemaal niet het vervolg moeten kopen.

Liefs Madeleine.

De vrouw en een motor, a love story.

Ik krijg soms random te horen dat ik een apart meisje ben. Nou wil ik al snel zeggen ‘define normal please?’, maar het blijft wel een mooi compliment. Althans ik vat het maar op als een compliment. Ik denk dat mede ‘motormuizen’ dat met mij hebben (zoals vriendin K).

Vaak krijg ik dat ‘compliment’ te horen wanneer iemand naar mijn hobbies vraagt, ik antwoord dan steevast motorrijden (er zijn ook andere dingen die ik graag doe hoor, ik loop graag hard en ik lees graag). Nou ben ik bezig met mijn motorrijbewijs, maar het mag van mij best het label ‘hobby’ hebben.
Het gaat mij niet alleen om rijden an sich, het is alles rondom motoren wat mijn hart sneller doet kloppen. Behalve onderhoud, dat is dan weer a-sexy. Ik kan gerust mijzelf vermaken in een motorwinkel zoals GoedHart of Motorport, ik ben als een kind zo blij wanneer ik al het mannelijk schoon eh motor schoon bewonder op de motorbeurs. Ik lees ook liever de MotorRijder dan de Elle, struin liever de MotoZoom webshop af voor de perfecte nieuwe handschoenen (na het verlies van een paar handschoenen, don’t ask!) dan dat ik opzoek ga naar het zoveelste paar hakken bij Zalando bij wijze van spreken en vermaak ik me uitstekend op het Motor-Forum.

Je zou mij er in theorie voor wakker kunnen maken. In theorie omdat ik in praktijk gewoon een soort familie van de luiaard ben en dus graag doorslaap en liever niet ‘s nachts wakker gemaakt wil worden. Mits ik de loterij heb gewonnen of in dit geval een Ducati 848 EVO, een witte trouwens.

Ik zou heel erg graag mijn vinger op willen leggen wat dan precies hetgeen is wat mij zo enthousiast maakt.
Nou ben ik vroeger als klein meisje al meegenomen door mijn vader naar de AutoRai, er gaan verhalen rond dat ik als tweejarige al in de buggy zat en mijn oogjes uitkeek naar ‘koekblikken (da’s een vakterm) en ik weet dat ik toen ik een jaar of 6 was al een aantal merken en modellen kon benoemen wanneer ik deze zag rijden. Wat dat betreft; good job daddy.

Desalniettemin is mijn liefde voor motoren denk ik echt begonnen toen een aantal jaar geleden een vriend van mij langs kwam op zijn Aprilia SXV 550.
Wist ik veel op ‘wat’ hij langs zou komen, mijn kennis van motoren reikte niet verder dan een Yamaha R6 (een motor die alom bekend is).
Enfin, meneer Milan kwam langs en ik wist niet waar ik het moest zoeken. Op een goede manier, het is dat hij voor mijn gezelligheid langs kwam, maar ik zag alleen maar de SXV en alles daaromheen vervaagde. Ik denk dat dat liefde op eerste gezicht (geluid) was. Na een rondje achterop wist ik: dit is was ik wil.
Een motor biedt het ultieme gevoel van vrijheid en ik ben iemand die best keen op vrijheid is. Natuurlijk reed ik al scooter (een Yamaha Aerox) en wist ik dat de mobiliteit en vrijheid mij erg aanstond, maar met maximaal 50 kilometer (wettelijk.. ik moet even eerlijk zijn, hij kon ongeveer het dubbele .. eh nevermind) per uur een stuk rijden is nou niet heel erg een goed voorbeeld van ‘het vrijheidsgevoel’. In het begin was het leuk en spannend, maar al snel voelde ik mij een bejaarde man (?) van 87 in een scootmobiel.

Heleeeurr

Ik moet ook toegeven dat mannen in leer er niet verkeerd uitzien, en dan niet in een semi SM pakje daar ga je maar 50 tinten grijs voor lezen (thanks but no thanks), maar in een mooi motorpak zijn mannen gewoon onweerstaanbaar mooi.
Wanneer ik een motorrijder voorbij zie komen, op een mooie fiets en in leer, dan verdraai ik automatisch mijn nek. It is a guilty pleasure. Waarbij zowat alle vrouwen kwijlen en weg glijden bij Robbert Vampierdinges of Zack Efron, vind ik het echt geen straf om alleen maar voor het mannelijk schoon naar MotoGP te kijken. Het is een samensmelting van de ‘magie’ rondom de race en de mannen, dan heb ik tenminste nog een geldige reden om te kijken.

Anyways, waar ik dus was… De liefde voor motoren is dus een aantal jaar geleden aardig aangewakkerd. Ik ben me er in gaan verdiepen en heb zo een leuk stel motorvrienden gemaakt en ik merk oprecht verschillen tussen mensen die niet motorrijden (of er geen affiniteit mee hebben) en mensen die wel motorrijden (of het wel leuk vinden).
Daar is natuurlijk niks mis mee, maar het feit dat ik een man nodig heb die motor rijdt speelt natuurlijk wel mee.
Ik zou mijn ei niet kwijt kunnen bij iemand die dezelfde passie niet deelt. Het klinkt wel een beetje overdreven nu ik het zelf zo terug lees, maar het is how I roll.

Wanneer je mij de vraag voorlegt waarbij ik tussen ‘iets’ moet kiezen en motorrijden, dan is het antwoord 9 van de 10 keer ‘motorrijden’. En ik zou het ook voor geen goud opgeven. Er zijn natuurlijk dingen die prioriteit hebben boven het motorrijden, zoals mijn studie en werk. Maar de momenten waarop ik achterop zit, of nu zelf rijd tijdens lessen, zijn goud waard. Ik ben benieuwd hoe het is wanneer ik zelf op mijn eigen motor kan rijden (of ik er nog ooit van af kom).

Ga eens van mijn Ducati af! (bron http://www.bikerscafeblog.com)

Ook is het best leuk om als vrouw zijnde mee te doen in het mannenwereldje, dat heb ik altijd al leuk gevonden. Het zijn de leuke reacties (en bijnamen) die je krijgt wanneer je verteld dat het je passie/hobby is (zo heet ik Leren Lenie…), en ik krijg vaak ook leuke reacties. Ook is het leuk om mee te kletsen op het Motor-Forum met mede motor’muizen’ en ritjes of avondjes uit te plannen (waarbij met het uiteten gaan de slagroom op het plafond zat)
Natuurlijk zijn er ook mindere reacties van meisjes die het echt niet begrijpen wat ‘daar nou leuk aan is’, of mensen die het eng vinden en meteen zeggen dat ze zich te pletter zouden rijden. Je moet (insert geitenwollensok modus) een worden met het voertuig en de weg, de vrijheid proeven en ‘het gevoel’ hebben denk ik om te begrijpen wat ik bedoel. Of gewoon een keer wat ‘onboard’ filmpjes kijken van Querly, Vecci87, Dutch Adrenalin of Meddes.

Breezerreflectiemotorpakfoto inclusief scootmobiel! HALLO!

Ik zou nog uren kunnen lullen over waarom ik een twee cilinder verkies boven een vier cilinder, over waarom ik een extra pak met kneesliders wil (en nu al weet dat ik nooit een KneeDown ga maken), over waarom ik het niet erg vind om met drie lagen thermokleding onder mijn leren pak een stukje te rijden, over het gat in mijn motorlaars door een ‘ongelukje’ met een Kawasaki, over waarom topkoffers heeeeeel erg niet sexy zijn en niet praktisch (jawel maar ze zijn gewoon oerlelijk) en verboden moeten worden
Maar het is net zo iets als mij vertellen waarom voetbal leuk zou moeten zijn, je moet er een soort voorliefde voor hebben(denk ik).

Deze ‘love story’ gaat nog wel even door, ik heb er in ieder geval alweer 1171 woorden over weten te tikken (en nu 1178).

Live life through the fast lane.
Leren Lenie.

Hond

Zo’n vijf jaar geleden stond er ineens ‘mede eigenaar’ in een dierenpaspoort. Niet dat wij van plan waren om Floortje te laten reizen naar Chersonissos. Maar zo’n dier heeft dus een heus paspoort.
Naast de term mede eigenaar stond mijn naam. Het is een bevestiging van het feit dat ik van mijn moeder een teckel puppy had gekregen. Mijn Duitse Herder was recentelijk overleden en die zou na de scheiding van mijn ouders met ons (moeders et moi) mee verhuizen. Het voelde dus een beetje leeg, ondanks dat wij nog een teckel rond hadden lopen.

Nou is een Teckel niet het eerste hondenras waar ik zelf voor zou hebben gekozen. Sterker nog zodra ik het huis uit ben komt er een Duitse Herder!
Maar een teckel it is. Ik had de naam Floortje gekozen, want dat is super truttig maar goed naar mate je het hondje leert kennen had ik haar ook geen ‘Diesel’ of ‘AK 47’ moeten noemen. Het is nou eenmaal een soort trutje, maar wel een hele leuke.

Ik wilde dit logje even tikken omdat ik de laatste jaren echt merk dat Floortje een van mijn dierbaarste cadeaus is die ik heb mogen krijgen. De Nikon natuurlijk ook, maar daar kroel ik dan weer niet mee.
Floortje is echt mijn kleine poezenwoesjesnoesje geworden (geen uitleg voor nodig). Als ik veel van huis ben dan mis ik haar oprecht erg. En ben dan ook weer heel blij als ze mij komt begroeten met een bot wat 2x haar lichaamslengte is en hoe ze denkt soms een kat te zijn (ze knort/spint).

Floortje (aka Flod) bevalt ook goed bij de rest van het gezin, en niet alleen het gezin. Ze heeft ook het hart van mijn vriendinnen gestolen, van mijn vrienden en van mijn vriend. Ze vind zelf dat ze bij iedereen op schoot mag klimmen, om vervolgens uren lang geaaid te worden. Ja ik ben heel blij met dit: zakdoek stelende, haakjes van de handdoek afknauwende, piepende, knorrende, scheetjes latende hondje. Het zijn de kleine dingen die haar nog leuker maken dan dat ze is, zo springt ze soms zomaar de auto in (om pontificaal op de stoel te gaan zitten ”ZO IK GA RIJDEN BAASJE”), gaat ze er van door met je schoenen of ligt ze uit het niets uren op een trap trede (en al roep je naar haar dat de Duitsers komen, ze gaat er niet af).

Ik klink nu net als een moeder die 287 foto’s van haar pasgeboren kind laat zien uit vier verschillende hoeken ”Kijk eens, kijk nou, kijk kijk kijk hoe leeeeeuk, kijk hoe liev, kijk hier slaapt ze, kijk hier heeft ze krampjes (iew), kijk nou hoe fucking fluffy, ah ze lijkt zo erg op dr moeder (?)”. Maar ik ben heel blij met mijn Floor, en dat mag ook wel eens worden gezegd in de 5 jaar dat ik haar al heb.

En nu, teveel foto’s:


Ze doet zelfs een poging tot mee rekken voor het hardlopen (niet waar, ze sliep hierna verder).


Ze was zelfs uitgenodigd bij Weg Misbruikers.


En was ze understudy voor de kerstman.

Hier fungeert mijn stiefvader als hondenkussen.

Breezahs

Telkens wanneer mijn medestudenten/leeftijdsgenoten/collegae/vriend buurmannen/mad random aangetroffen mensen op sociale locaties/etc het hebben over hoe dronken ze waren ‘’Joh ik ben rollend naar huis gegaan, en daar heb ik nog een partijtje gekotst! Oja en ik heb mijn iPod in de regen laten liggen, stom he?! (fucking stom)’’ dan denk ik elke keer dat ik een heule rare en vreemde eend in de bijt ben.
Mijn probleem (het is geen probleem) is dat ik bijna niet drink, nauwlijks. Ja ik drink thee of koffie, of melk wanneer ik echt frisky ben (voorheen ook nog ijsthee maar daar ben ik dus een keer rollend en kotstend van naar huis gegaan). Enfin de mate waarin in alcohol consumeer is minimaal. Heel af en toe wil ik wel eens een wijntje doen met mijn vriendinnen, maar die zijn, net als ik, ook uitmuntend saai en terughoudend wat alcohol betreft. Wanneer wij naar de kroeg gaan, gieten wij ons vol met kopjes muntthee. En met het uitgaan stoppen wij ook bij max twee wijn.

Behalve vriendin K, want die was een keer ‘bijna’ dronken zwalkend over Mysteryland aan het eh ja zwalken dus. Dat werd ook uitvoerig besproken en vriendin K heeft gezegd dat ze dat nooit meer mee wil maken. En dat geloof ik graag. Wij zijn niet van het ‘geen controle meer hebben over een situatie’. Ik geloof graag dat het uit kan draaien op leuke scenario’s hoor. Bedoel hi-larisch wanneer je niet meer kan fietsen (lastig) en je bed onderkotst, of nog erger dat je met iemand aan het zoenen bent die lijkt op Brad Pitt (in jouw verbeelding) maar het eigenlijk de buurman blijkt te zijn, of  je ex, of nog erger de ex van je buurman (dit gaat de rare kant op) die wat meer weg heeft van een natuurramp en misschien uiteindelijk ook nog eens beland in jouw ondergekotste bed. Nou dan ben ik blij dat ik de volgende dag fris en fruitig naast mijn bedje sta na mijn rete saaie avond.

Het is niet dat ik niet drink, want daarom ook ‘bijna niet’. Maar ik ben nog nooit dronken geweest ‘’Jezus Madelaine wat lul je nou je bent 20 je bent echt wel eens dronken geweest’’.. Eh nee, en wanneer u dit niet gelooft heb ik een moeder die dit kan bevestigen. Zelfs mijn moeder vind mij saai. Die lacht mij soms uit dat ik op vrijdagavond aan mijn kopje thee lurk/slup (maar dat  slurpen mag dan weer niet, rebels).
De keren dat ik drink zijn dus op een hand te tellen, zo heb ik laatst voor mijn ouders gekookt met een groot glas rode wijn erbij. De wijn was al snel in beslag genomen door mijn moeder, en daarmee was dat verhaal ook ten einde gekomen.
Wanneer ik wel drink, dan is het natuurlijk ook hi-larisch wanneer ik (of wij) aangeschoten ben (zijn). In de zomer, na de Wednesday night skate, plofte vriendinnen L. & K en moi neer op het terrasje van Elit. Uiteindelijk waren we een fietssleutel kwijt, waren we bizar hard aan het lachen om van alles wat niet grappig was en was er ook nog een voorval met een groep grote negermannen die ik tuinmannen had genoemd. Maar! Dat was dus na een cocktail.

Misschien is het zo dat ik weet dat ik heel grappig word (vind ik zelf) na een paar wijntjes en niet iedereen die hilariteit kan waarderen, denk ik dan en dat ik daarom niet graag drink. Dan zouden anderen weer in de schaduw staan van mijn eigen gelach om mijn eigen grapjes. Nee ik weet zeker dat het is dat ik het ten eerste niet nodig heb om het naar mijn zin te hebben, ten tweede dat ik ontiechelijke hoofdpijn van wijn kan krijgen en ten derde ik graag de controle over mijn eigen lichaam en gemoedstoestand heb.
Ik ben er ergens ook wel trots op, dat ik nog nooit dronken ben geweest. En ergens ben ik ook heel trots op de stempel ‘saaie doos’.

Oja in de ‘about me’ staat dat je mij blij kan maken met een wit wijntje, of ik hem op drink is een tweede..