Adios, adieu, auf wiedersehen, goodbye!

Om maar even mee te gaan met heel bloggend Nederland (en wellicht erbuiten, Oekiboekistan/Belgie/Lutjebroek etc.) ga ik ook een 2012 recap doen. Ik ben benieuwd hoe spannend mijn leven niet was om te lezen voor iemand anders.
Om nog cheesier te zijn, jongens wat is het snel gegaan111!!! OMGLOL! Naar mijn idee heeft elk jaar 12 maanden waarvan ze alle 12 soms niet vooruit te branden waren… Maargoed Madelaine je bent weer eens bezig om alles zo negatief te benaderen, oja sorry daarvoor. Ik ben soms grumpy cat in levende lijven, miauw.

Voordat 2012 begon heb ik mezelf aardig wat beloftes gedaan, volgens mij zijn de belangrijkste uitgekomen. Ik heb geen lijstje bijgehouden van wat die beloftes waren dus wat in het lijstje staat zou eventueel politiek incorrect kunnen zijn, alvast mijn excuus.

De man (welke man).
Toen 2012 in ging riep mijn moeder luidkeels (na x aantal champagne, wijn en wie weet wat er in godsnaam in die oliebol zat) ”VOLGEND JAAR EEN LEUKE VENT VOOR LO”. Voor de niet intimi, toen ik twee jaar oud was kon ik natuurlijk geen Madelaine zeggen en al helemaal niet op z’n Frans (ma-duh-len). Ergens in mijn geniale peuterbrein heb ik dus ”Lo” van mijn naam gemaakt, en tot op de dag van vandaag noemen familie en mijn vriendinnen mij ”Lo”. Verder met het stuk over mannen (vind ik leuk).
Nou moet ik zeggen dat die belofte finaal niet is nageleefd. Ja ik heb het leuk gehad, heb een relatie gehad met een MotorMan, maar ik zit nu toch met Knuffel Kat Ruud op mijn zaterdagavonden. Er is dus iets mis gegaan, misschien moet ik maar niet wachten op de prins op de witte Ducati 848 maar op een understudy op een groene special paint Hayabusa? Maargoed nu ik naar mezelf van een afstandje kijk, ik zit op zaterdagavond met Abba muziek op te bloggen, is het misschien ook niet heel gek dat ik op een dag alleen eindig met Ruud.
Nee dat gaat niet gebeuren, Leren Lenie heeft er wel een eisenlijstje aan over gehouden maar er zijn zat leuke mannen die een motor rijdende vrouw willen toch? TOCH? HALLO?? *krekel geluid.

SGoL IS CoWl.
Wat ik wel heb gedaan is overgaan naar leerjaar twee van mijn studie Integrale Veiligheid. Ook dit jaar heb ik tevaak uit moeten leggen dat ik geen bewaker word, maar dat neem ik maar voor lief. Schouderklopje voor mij!
Als alles goed gaat weet ik zelfs al welke Minor ik wil gaan volgen! Seaport management; Leren lenie goes martime….. klinkt echt als een hele foute soft porno film uit de jaren 90 in Duitsland… next subject.

Motorrijbewijs
Ik wilde twee grote dingen halen: leerjaar 1 van de studie en mijn motorrijbewijs. Op 21 december kwam ik dansend het CBR uit, ik heb hem! En ik ben zo trots als een 12 jarige met een Blackberry. KIJK KIJK KIJK ik heb mijn A.
De motoren van mijn motorvrienden zijn niet meer veilig, wiens motor neem ik mee? Ieneminemute… en nu maar hopen dat ze me niet aangeven voor joy riden. Love you guys.

Ik heb verder het geheugen van een Ikea vergiet, eh in 2012:
–  Ben ik spontaan met vriendin Kirsten een weekend naar Duitsland gegaan.
–  Hebben mijn vriendinnen en ik gelukkig geen Ikea verbod gekregen na een aantal frisbee wedstrijden in het magazijn. En ben ik ook van een bed afgegleden na een semi nieuwjaarsduik erin te maken. In een volle Ikea ja. Check.
Heb ik een fout feest gegeven 0m te vieren dat ik 20 werd. En dat was erg leuk, de confetti opruimen die goede vriend Tibor had gegeven was echter minder. Ik denk dat er nog stukjes te vinden zijn in de tuin van mijn zus.
Werd mijn zus 30, broer 35, en beiden ouders 60! OUD. Waar zijn de rollators?
Heb ik Kerstavond doorgebracht met mijn vriendinnen en dat was echt voor herhaling vatbaar.
Zijn Kirsten en ik fanatiek gaan skaten, ik heb mezelf er erg goed mee weten voor lul te zetten. En nee niet door te vallen, nee ik dacht dat ik kon toeteren (?) en ben in mijn handen gaan klappen toen een auto achteruit onze kant op kwam. Deze anekdote zorgt nog voor veel tranen van het lachen bij Kirsten. MAAR! We hebben wel bijna elke Wednesday Night Skate door ons mooie Rotterdam mee geskate.
On a other sporty note: ik ben begonnen met hardlopen en haal hier veel plezier en energie uit. Tevens samen met Kirsten.
Zijn er veel wijntjes en theepotjes gedronken in Wilskracht met de meiden. Inclusief rondjes door het homobos, met ontmoetingen van naakte mannen (en veel gegil).
Ben ik een (jeugd)vriend verloren, Jeroen je zal op een bijzondere manier altijd bij mij zijn.
Ben ik serieus begonnen met mijn blog! Leuk dat je leest, of scrolt of iig mijn URL intikt. Of Googelt.
Zijn Lindsey en ik naar The Black Keys gegaan, Jesse duizend maal dank voor het tippen van deze band!
Heb ik weer met heel veel plezier gewerkt in BelCompany. #gadgetnerd1337
– Heb ik vast nog veel meer leuke momenten meegemaakt (rijden in een ibiza Bocanegra WIEW snel!) , ook minder leuke momenten maar ik ben blij dat ik zo vergeetachtig ben om die reden.


2013 what shall thy bring me?
Ik hoop in ieder geval op/ in 2013:
– De prins op de Ducati
– De Ducati alleen is ook goed
– De prins alleen ook maar dan wil ik alsnog een motor hoor.
– Een leuke Suzuki SV650 S
– Veel motorritjes
– Nog meer leuke reacties op mijn blog
– Gezonde familieleden (met name mijn lieve stiefvader) en vriendinnetjes die het goed (beter) krijgen. Vooral lieve Kirsten verdient heel veel knuffels en kusjes (niet van vreemden) en lieve Lindsey heeft een schop onder d’r mooie derriere nodig <3. Love you chicks as much as I love sleeping.
– Worden er nog veel dansjes gedaan in Rotown, is de Ikea echt niet veilig en hoop ik weer vaak zo hard te lachen dat ik aan ‘t zuurstof zou moeten.
– Ga ik mijn best doen op leerjaar 2 van de studie.
– Met plezier in BC werken en weer geweldige vragen krijg (”Heeft u ook de Galaxy Aids?”)
– Zijn de paniekaanvallen een stuk minder, het gaat al de goede kant op.
– Een iMac
– Ga ik sowieso naar Iron Maiden en Lana Del Rey.
– Mijn eerste tattoeage
– Dat ik de 5KM van de marathon van Rotterdam op mijn Nike Lunarglides uit huppel.
– Een duitse herder puppy (die komt er niet want ik heb Floortje thank god nog, maar he dromen mag!).

Verder hoop ik op veel plezier en liefde. Voor iedereen :). For you, and you, and you too, and yeah also you. En goede voornemens? Die heb ik niet. Want met mijn geheugen weet ik die van 2011 pas in 2014 weer.
En daarmee sluit ik 2012 als blogjaar af.

En nu gaan we dansen op Abba, teveel oliebollen eten en bubbels drinken.
GHEPPIE NIEW JIER

Je kan nooit eens rustig op een voetstuk staan.

Het toffe van zo’n voetstuk
Mocht je er ooit eens op gaan staan
Je zie je vijand veel beter komen hier
Dan daar bij jullie onderaan

Ik weet van mezelf dat ik een vrij sterk karakter heb en een grote persoonlijkheid. Ik ben niet arrogant hoewel mensen dat wel vaak van mij denken. Ook word ik wel eens egoïstisch genoemd. Misschien ook omdat ik natuurlijk ‘iets’ (zie Vals Alarm) heb waardoor dingen vaak moeten gaan zoals ik het graag wil zien. Mijn vader vind dat ik moet leren los laten, pap ik doe mijn best.
Mijn pschykokiller zei vaak dat ik teveel wil doen voor anderen en daardoor mijn eigen grenzen over ga. Als er een ding is wat ik dus nu niet meer doe is het wel over mijn eigen grenzen gaan. Ookwel; ik heb mezelf op nummer 1 staan en kom daar niet meer vanaf.

Toen ik nog Sociaal Juridische Dienstverlening op InHolland deed vroeg een docente een keer tijdens college wat je slecht aan jezelf vind en iedereen kon makkelijk wat dingen opnoemen die ze graag anders zouden zien aan zichzelf. Echter toen ze vroeg wat je goed aan jezelf vond klapte iedereen dicht. Blijkbaar is het makkelijker om negatief over jezelf te denken dan positief. En dat baarde mij eigenlijk toen al zorgen want waarom kan ik wel heel positief over iemand anders denken maar niet over mezelf? Waarom zetten mensen anderen graag op een voetstuk en gaan ze zelf de underdog spelen?

In mijn vorige relaties/dating-iets-gedoe kon ik de man in kwestie behoorlijk op een voetstuk zetten en er dan ook kapot van zijn wanneer er bijvoorbeeld beloofde dingen niet door konden gaan. ‘Maar jij houdt toch even veel van mij als ik van jou, waarom stel je mij dan teleur en ik jou niet?’. Blijkbaar stond ik dus niet op het symbolische voetstukje zoals ik het graag gezien had. Mijn moeder zei altijd dat een man mijn tranen niet verdiende. En indeed, they didn’t and they don’t. Sorry heren/vrienden/mannen van deze aardbol maar hell no dat ik me zo erg laat beïnvloeden door jullie doen en laten, dat doen jullie andersom toch ook niet? Oke er zullen momenten voorbij komen dat ik boos/gefrustreerd/geïrriteerd/verdrietig ben door anderen maar ik heb geleerd om mezelf niet teveel te laten beïnvloeden door iemand die mij kwetst.
Niet alleen met mannen was dit het geval, ook met vrienden/klasgenoten/vriendinnen enzovoort (er blijft weinig over).

Sinds wat gebeurtenissen dit jaar ben ik daar helemaal klaar mee. Er waren mensen die dachten dat ik wel op kwam draven wanneer het hen uitkwam, ik heb veel voor anderen over gehad zonder iets terug te krijgen en dat vrat mijn energie, energie die ik dus beter in mezelf had kunnen steken.

Ondanks dat de psykokiller zei dat ik niet iedereen moest pleasen moest ik er blijkbaar eerst achter komen door het simpelweg mee te maken.
Je moet soms gewoon voor jezelf kiezen, wees gewoon een keer egoïstisch, de wereld vergaat niet wanneer je ‘nee’ zegt.
Wanneer iedereen wat van je wil moet je bij jezelf denken ‘wat wil ik zelf? in plaats van wat de ander wilt. Want het is het meest zonde om jezelf teleur te stellen dan een ander.

Jij blijft met je eigen teleurstelling zitten en wanneer je iemand anders teleurstelt raakt dat niet je eigen ‘ik’. Oke soms wel, er zijn uitzonderingen waar bij je niet altijd gevoelloos bent op dit vlak.

Dat klinkt allemaal hard en dat is het ook, maar ik moest wel hard worden want het kon niet anders, er waren tijden dat ik kapot was van mijn eigen teleurstellingen en het niet kiezen voor mezelf, dat ik niet aan mijn eigenwaarde dacht maar alleen maar aan ‘wat zal persoon x hier van vinden’. SCREW you persoon X. Want de belangrijkste persoon in je leven ben JIJ! Je moet niet willen opschieten met de hele wereld en iedereen maar tevreden houden terwijl je niet eens jezelf tevreden kan houden. Je moet niet jezelf wegcijferen voor iemand anders, hell no *insert finger snap*.
Wanneer mijn vriendinnen om advies vragen bij mij zeg ik ze ook dat ze er aan moeten denken dat het teleurstellen van jezelf meer effect -voor jezelf- zal hebben dan het teleurstellen van een ander.

Natuurlijk kan het niet zo zijn dat je altijd maar voor jezelf moet kiezen. De mensen om je heen die je lief hebt moet je ook echt koesteren en concessies doen hoort bij het leven. Ik wilde alleen even meegeven waar ik veel van heb geleerd.

(De vrouw en haar motorrijbewijs) Leren Lenie Officielle.

Laten we beginnen met een cheesy nummer van Marco (schaap) Borsato.
”Dromen zijn bedrog” gaat niet op voor mij, vandaag is mijn droom (wens/whatever) toch echt in vervulling gegaan. Ik ben geslaagd voor mijn motorrijbewijs.

Ja je leest het goed, MMVD  (insert grap: konden je ouders geen voornaam kiezen?) Vos is vandaag geslaagd voor haar  A (25kw), omstreeks half 10 ‘s ochtends in Rotterdam. Het was een hele bevalling, voor t CBR dan…
We begonnen om 07:00 met anderhalf uur rijles. Ja ik ben dus om 06:00 ik heb stiekem gesnoozed tot 10 over 6 sst opgestaan zonder geklaag (maar lag wel om half 1 pas te slapen, de wallen reiken tot Oezbekistan) en zonder al te veel herrie te maken voor moeders en Otto vertrokken naar mijn laatste ontmoeting met de GS500.

Na anderhalf uur rijles in de mist van Berkel en Roderijs gingen wij (Wim van EnRoute en ik)  naar het CBR in Rotterdam (roffa voor het tuig). Ik heb nog nooit zo traag een half uur voorbij zien gaan, het leek alsof de klok met pensioen was.

Mijn examinator heette Bertus, Bertus vond mij goed rijden en Bertus zei dat ik ‘het voortaan alleen moest gaan doen’. Mijn hersenen werkte nog niet zo goed, maar volgens mij betekende dit dus dat ik geslaagd ben. Ik ben dansend de trap in het CBR gebouw afgegaan.

Ik heb hier van gedroomd, over gedroomd zelfs, en ik heb mijn rijbewijs gewoon! Ik had het niet verwacht omdat sommige lessen echt bagger gingen, ik heb soms getwijfeld of ik niet beter voor mijn Tandem Examen op kon gaan i.p.v mijn motor.

IK HEB HEM WOEHAAAAAAAA *Danst nogmaals*.

En nu ga ik het vieren met mijn vriendinnen, tompouces, een flinke hardloopsessie en witte wijn!

Waar is mijn Ducati 848 EVO?!

De vuilniszakjas en andere frustraties.

Soms denk ik dat ik best wel wat snap van deze wereld, of van de bevolking in Nederland tenminste. Maar ik verbaas mezelf altijd dat er toch dingen zijn waar ik totaal niet bij kan komen. Ik mag dan enigszins wat herseninhoud hebben, al zeg ik het zelf en zeggen mijn ouders van niet. Maar om dan geheel eerlijk te zijn, hier een aantal dingen die ik niet begrijp.
Je ne comprends pas:
1. Straattaal: what the fuck is er zo leuk aan het gebruik aan straattaal? Voor de duidelijkheid ik heb het nu over blanke Nederlandse jongens en meisjes die dit gebruiken!
 Ten eerste kom je over als een mongool of als iemand die ergens de afslag ‘Nederlandse taal voor dummies en amoeben’ heeft gemist en ten tweede kan je iemand totaal niet serieus nemen! Soms worden er werkwoorden afgekort ‘filmpje checks’, of worden er woorden gewoon gebruikt die express verkeerd worden geschreven ‘dingems’ (zelfs mijn autocorrect van mijn iPhone moet nu een beetje huilen). Er worden vele woorden verzonnen voor andere voorwerpen of bezigheden, zo is seksen dus ‘wiepen’ (Schat wil je wiepen? -Nee dankje), ik denk dat ‘wiepen’ een van de meest debiele woorden is ter wereld, en zo zijn er nog meer  woorden die ik als enigszins vrij normale Nederlandse jongedame niet ga gebruiken.
No offense, of eh ja dus wel, maar alsjeblieft een nota voor de jeugd van tegenwoordig, voor de kindjes van 14 jaar zonder enige buitenlandse roots en dit dus niet als dekmantel mogen gebruiken: praat Nederlands! Doe normaal, praat niet met die harde Z alsof je een Marokkaan(se) bent, doe niet alsof je ‘straat of ghetto’ bent terwijl je elke avond gewoon gekookte aardappels eet aan een geruit plastic tafelkleed. En nog iets het gebruik van ‘we’ll’ als ‘wel’ in een zin classificeert je nog meer als een staatsdebiel. Laat ik het maar niet hebben over swag. Ik zag gisteren nog een shirt in de coolcat hangen waarop SWAG stond, in paars glitter, nou fancy hoor.
2. Mensen die anderen beoordelen op hun uiterlijk terwijl ze zelf eh ja niet zo erg op anderen zouden moeten letten en en en en en NICKELSONJASSEN! Zo liep ik gisteren een faux lederen broek te passen in een winkel, dat mag want ik vind een leren skinny gewoon tof, en terwijl ik in dit zwarte gladde sexy broekje rond huppelde voelde ik dat ik werd aangestaard. En niet zomaar, nee ik voelde de ogen branden in mijn rug. Wat bleek, een hoog geblondeerd meisje met een bedreigd diersoort op haar oog wat moest fungeren als mascara, was de dader. Ze keek mij van top tot teen aan, boos of jaloers of misschien van walging (alles ken toch ja toch) werd mijn derrière in mijn leren broek afgekeurd. Er werd ook nog bij gesmoesd. Wat ik dus totaal niet begrijp want mag ik u er op attenderen dat mevrouw een vuilniszak droeg als jas met van die gouden Nickelsonletters er op en van die zielige stukjes oorpluis wat dus een soort classy bont moet voorstellen? Ik denk dat mijn punt wel duidelijk is. Its okay to wear faux leather pants en ze te rocken met allstars en daardoor freaking awesome te zijn en zo maar kan iemand alsjeblieft die lelijke glimmende vuilniszakjassen verbieden. Of in ieder geval de mensen die ze dragen en er serieus 200 euro voor neerleggen, het land uit zetten?

3. Ik ga mezelf heel even tegen spreken (zie punt 2). Maar wie heeft er ooit tegen een vrouw van in de 40 gezegd dat ze wel een lekker ‘pittig’ kapsel kan gebruiken?? Het liefst in een knal kleur of in meerdere kleuren. Een matje in de nek, stekeltjes boven op het hoofd. Doe er een kek montuur bij, een plat *insert stad* accent en een bloemetjesjurk (incl. driekwart witte legging met kant en strass) en klaar ben je. Ze zijn vaak in het wild te spotten bij concerten van Frans Bauer, de Toppers en Jan(tje) Smit. Zouden die mannen van die vrouwen er echt blij mee zijn? I doubt it, maar wel lekker pittig!

4. De autocorrect van mijn iPhone. Nou aanbid ik alles waar een Apple logo opstaat maar ze hadden wel wat aan de autocorrect kunnen doen. Zo antwoord ik heel vaak met ‘Gay!’ in plaats van ‘Hay!’ Dat zou wel leuk kunnen zijn maar als ik ‘Gay Danny’ naar mijn leidinggevende stuur wordt het al een heel ander verhaal. Ook heb ik ooit naar mijn instructeur gestuurd dat ik hem er nog wel over zou ‘porno’en’ in plaats van ‘sms’en’.

5. SBS6, de koddige zender die het huiskamergevoel vanaf de beeldbuis moet projecteren met zeer niet interessante programma’s zoals Hart van Nederland (nieuws items zoals Gerrie zijn naaktemolrat is gevonden na een zoektocht van 20 minuten in de voorraadkast spreken mij niet zo zeer aan) en Wegmisbruikers. Nah geef mij maar Blik op de weg (way much more informatiever en niet zo sensatie zoekend, de gemiddelde Nickelsonjas drager zal hier zich zeker niet in kunnen vinden en trouwens die komen ook verdomd vaak voor in Wegmisbruikers!).

6. Soaps. Sorry voor alle meisjes en jongens die ik zwaar beledig. Maar ik snap niet wat er leuk is aan prut acteerwerk (tegenwoordig! Want vroegah keek ik wel eens met mijn zus naar GTST en vond ik dat wonderbaarlijk interessant maar goed ik was dan ook 8 jaar oud) en verhaallijnen waarin mensen vier keer vermoord worden en dan ineens homoseksueel als tienermoeder terug komen met drie soorten kittens.

7. Mensen die nog nooit in hun leven hebben gehoord van het feit dat je altijd eerst mensen UIT een metro/bus/tram laat en DAARNA pas zelf instapt.

8. Van die halfhoog hangende neppe Gucci tasjes die van die semi gangsters dragen. I kid you not, ik heb iemand gezien met het formaat laptoptas om zijn nek. Toppunt van vrouwenmagneet zijn hoor! Nu nog ‘pst meisje’ roepen en vragen of ik ‘ping’ heb and you’ve got me head over heels.


9. Mensen die anderen helemaal niks gunnen. Ze zeggen wel eens ‘ze gunnen je alles zolang je het niet hebt’. Nou precies dit dus ja zo ik heb het gezegd. Stelletje misgunners op deze wereld. Net zoals ziekelijk jaloers zijn op andere mensen. Wanneer jij iets wilt bereiken in je leven wat iemand anders ook heeft (bijvoorbeeld een reis maken naar Lutjebroek) dan moet jij er toch wat voor doen? Of zie ik dat verkeerd? De grumpy misgunner cat uithangen heeft in ieder geval geen nut. Je hebt jezelf er meer mee dan de ander, I kid you not. Het leven is een stukje leuker wanneer je blij bent voor anderen en dan ook oprecht blij bent.

10. Mensen geen 10 dingen kunnen verzinnen die ze niet begrijpen. O ik zou nog een hele waslijst kunnen maken hoor, want waarom snap ik niks van de economische vakken op mijn opleiding? Waarom kan ik nauwlijks open over mijn politieke voorkeur praten? Waarom doen mensen dieren pijn (serieus ik care niet zoveel om derde wereld landen en alle 288 goede doelen hier om heen I know erg hypocriet, maar wanneer het om dierenleed gaat ben ik echt een sucker, ik kroel dan ook Floortje zodra ik dit af heb. Ik heb een hekel aan mensen die zo arrogant zijn dat ze denken dat ze dieren pijn mogen doen en daarbij zijn er zijn ook walgelijke filmpjes op het internet van deze daden)? Waarom heeft niet iedereen zo’n geweldige muzieksmaak zoals ik? Waarom rijden niet alle mannen motor? Waarom is het niet altijd lente? Waarom is Jim Morisson nu niet onder ons, verdeurie?! Waarom, waarom, waarom waaaarom zijn bananen krom (waarom lust ik geen bananen)? Waarom vind ik mezelf altijd zo grappig? Waarom krijg ik zin in hardlopen terwijl er een stapel huiswerk ligt? Waarom is een runners high zo lekker? Waarom sneeuwt het terwijl ik motorrijles moet krijgen?

Nou? Eh because of reasons.

Madelaine.

Vals Alarm

Dit maal niet iets met een scherp randje, hoewel ik wel zo schrijf maar ik bedoel er mee dat deze post puur persoonlijk is. Ja ik heb er over getwijfeld om dit te schrijven maar hé dit is mijn blog. Al zet ik hier een foto van een kaaspizza neer, I don’t give a damn. En voor de mensen die niet begrijpen waarom ik dit openbaar neer zet; je hoeft dit niet te lezen, jij bent mij niet, etc. Ik dek mezelf alvast even in. Things are getting pretty personal *insert sexy frans muziekje.

https://i2.wp.com/4.bp.blogspot.com/-n4fsF23O_F8/ULPTk02UTaI/AAAAAAAAAc8/uY3iZay6Cug/s1600/GrumpyCatOnTheOutdoors-5219.jpg
Wie mij kent (wie mij kent weet ook dat ik dit soort uitspraken vreselijk vind, zucht) weet dat ik een spontaan en uitbundig meisje ben. Ja meisje want al ben ik 20, vind ik mezelf nog een meisje maar vrouw mag ook hoor, hoewel ik altijd gek opkijk wanneer mensen ‘mevrouw’ zeggen; like were you talking to me? Oke maar terug naar het onderwerp van gesprek. Ik bestempel mijzelf als een vrolijk persoon, ik ben spontaan en klets graag. Als jij mij naast een steen zou zetten dan zouden we nog een diep inhoudelijk gesprek kunnen hebben. Ik bedoel dus dat ik gemakkelijk op mensen afstap en met ze praat. Ik hou van gezelligheid, leuke dingen doen en van vrijheid (motorrijden!).

Wat niet iedereen weet, en nu wel te weten komt, is dat ik al acht jaar last heb van paniekaanvallen waarvan de laatste drie jaar ze het frequentst voorkomen.
Je hebt last van watte? Nee van paniekaanvallen, ook wel dat ik een angststoornis heb. En dit is het moment waarop de vreselijke stilte valt. Want vrij weinig mensen weten wat dit is. Een klein voorbeeld van de reacties die ik krijg:

– Dus jij bent voor alles bang? (Nee..)
– Dus jij hebt gewoon last van hyperventilatie (Nee…)
– *wanneer iemand het woord ‘stoornis’ hoort kijken ze je aan alsof je de stoornis zelf bent en of je een verlofpas van de BAVO hebt*
– En dan heb je ook nog de categorie mensen die mij gewoon een aansteller vinden. ”Ja ja paniekaanvallen, ja de buurman van de kat z’n neef had dat ook en er was gewoon niks aan de hand”. Wat ook weer grappig is, want geachte lezer als er voor mij niks aan de hand zou zijn dan zou ik geen paniekaanvallen hebben!
https://i2.wp.com/i.chzbgr.com/completestore/2010/2/15/129107136658780929.jpg
Ik ga een kleine poging doen om uit te leggen wat ik heb en wat het precies inhoudt voor mij en hoe ik rete hard mijn best doe om er vanaf te komen.
Ik doe dit omdat er te weinig begrip is rondom paniekaanvallen/angststoornissen, en dat is ergens ook wel logisch want je kan het iemand wel uitleggen maar tot de dag dat iemand het zelf ervaart, in welke vorm dan ook, is het voor een omstander lastig om iemand te steunen hierin.

Volgens the amazing internet is een paniekaanval een uiting van intense angst die plotseling begint en niet al te lang duurt. Wat ik er echter meer bij voel is dat mijn hoofd denkt “vluchten” maar mijn lichaam niet snapt waarom en ze zo in een strijd belanden waardoor ik dus uiteindelijk geen controle meer heb over mijn gemoedstoestand en lichaam.
De mens is prachtig gebouwd, want het hele idee van ”VLUCHTEN NU!” is er natuurlijk voor gevaarlijke situaties. Zo hebben onze voorouders echt niet gewacht tot de sabeltandtijger de eerste bus nam naar zijn eigen grot, maar gingen ze vluchten of tegen hem vechten. Om dit ‘vluchten of vechten’ te stimuleren is er een boel adrenaline nodig. Wat er bij mij dus gebeurt is dat ik te pas en te onpas (vaker) een stoot aan adrenaline krijg dat er voor zorgt dat ik wil vluchten omdat er ‘gevaar’ is. Maar er is dus helemaal geen gevaar en dat is juist het moeilijke.

Wat is het?
Stel je voor dat je hoofd een hele grote archiefkast is (niet voor mensen met Korsakov) vol met verschillende informatie. In elke lade zit wel iets, herinneringen, dingen die je hebt geleerd et cetera. Nou moet je inbeelden dat er voor een paniekaanval ook een lade is. En daarin is opgeslagen wanneer je er een kreeg, waar je er een kreeg, met wie je was, wat je at, wat er op dat moment gebeurde. Wanneer ik dus in een situatie kom die op is geslagen als ”OMG DIT IS ENG!!11!” trigger ik dus de angststoornis en schiet mijn ondoordachte hoofd in de ‘vluchten of vechten’ houding. Wat bij mij resulteert in: trillen, misselijk, koud hebben maar toch zweten, snellere hartslag, kortademig/hoog ademen, mensen om me heen niet kunnen verdragen, wegloopgedrag/vluchten en huilen. Deze symptomen worden steeds heviger naar mate de paniekaanval aanhoudt. Geloof me, het is een van de ergere dingen om te voelen.
Na een paniekaanval (die max 20 minuten duurt) ben je helemaal gesloopt, want een paniekaanval hebben staat gelijk aan het rennen van een marathon (fysiek gezien!).

Ik krijg mijn paniekaanvallen op de meest aparte momenten, maar het zijn vooral nieuwe situaties waarin ik ze krijg. Zo is het voor mij erg moeilijk om met nieuwe mensen af te spreken die niet weten van mijn angststoornis, want wat als ik een paniekaanval krijg (in mijn geval is het ‘wat als ik bang word om te kotsen en daardoor weer bang word om een paniekaanval te krijgen, en daardoor weer ik misselijk word’ …. vicieuze cirkel of doom)? Of om plekken te komen waar ik niet bekend ben. Een andere stad, een ander cafe dan mijn stamkroeg, mad random bij iemand thuis, bij de kat van de buren, bij Hans Klok, op feestjes met of zonder Hans Klok, in de bioscoop die ik niet ken en zo kan ik nog wel een hele waslijst maken. Ook vind ik het eng om verder te reizen dan de 11 haltes die ik momenteel reis met de metro en zal ik ook niet met de bus gaan in plaats van met de metro omdat ik mezelf zo heb geleerd om met de metro te kunnen, dat iets anders nu nog een ver van mijn bed show is. En dat vind ik persoonlijk heel erg triest. Want iemand die zo keen op haar vrijheid is wordt nu belemmerd op elk vlak. En dat wens ik niemand toe.
https://i2.wp.com/www.teevault.com/wp-content/uploads/2011/11/Now-Panic-and-Freak-Out-Tshirt.jpg
Een paniek aanval a la Madelaine
Ik ben dus bang om de controle over de situatie te verliezen en daardoor geen mogelijkheid te hebben om weg te kunnen wanneer ik dat wil. Dat laatste is dus belangrijk, want wanneer er dus niet iets gaat zoals ik dat wil dan is het ‘vluchten of vechten’ en bam paniek. Ook ben ik bang om over te geven in sociale aangelegenheden (emethofobie) terwijl ik lichamelijk niks mankeer en zelfs een stoeptegel op zou kunnen.

Ik heb dit al acht jaar, en ik kan me de eerste keer nog goed herinneren. Ik was 12 jaar oud en had een kerstdiner. Het was warm, druk en er was veel eten. Dit zijn dus voor mij drie triggers, de laatste omdat ik dus de irrationele angst heb om over te geven. Ik dacht dat ik niet goed werd en liep naar het toilet (wat nog altijd voor mij een plek is waar ik tot rust kom omdat ik zo mensen ontloop die vragen of het wel gaat en er geen triggers zijn). Thuis had ik gezegd dat ik last van mijn hart had, en toen kreeg ik na een huisarts bezoek te horen dat het hartritmestoornissen zijn (deze hebben vrijwel dezelfde symptomen behalve dat een paniekaanval dus 20 minuten duurt en niet levensbedreigend is, ookal denk ik dat de wereld vergaat). Little did I know dat mijn papa (ook wel mijn held) ook last heeft gehad van paniekaanvallen en het dus ook een erfelijke aandoening is. Ik kan niet voor mij halen dat ik ooit in een levensbedreigende situatie heb verkeerd. ”Waarom” ik dit heb weet ik dus niet, wel weet ik ”wat” mij zo bang maakt.
Ik heb zeven jaar lang in de waan geleefd dat ik hartritmestoornissen had en heb hier voor ook bètablokkers gekregen. In die zeven jaar kwam een aanval ongeveer een keer in het jaar of half jaar, en dan herken je het ook minder.
Tot het moment dat ik ging studeren en hiervoor met het openbaar vervoer moest want toen begon de hell. In een metro heb je geen controle whatsoever. Ja je kan uitstappen en dan? Dan niks, want dan sta je ergens in Rotterdam waar je niet meteen weet of je ergens de rust kan vinden die je nodig hebt. Dus ik maakte mezelf gewoon gek door de onmacht, waardoor er een tijd was dat ik niet meer naar buiten wilde. Ook wilde ik niet meer uit, minder met vriendinnen afspreken buitens huis en wilde mijn toenmalige vriend mij alsnog mee sleuren naar het casino (zonder effect trouwens). Het was oprecht vreselijk.

Ik ben hiervoor naar een psycholoog geweest, want de angst overheerste en op een gegeven moment word je bang om bang te worden. En je gaat je abnormaal voelen en een stuk ongelukkiger, heel je zelfvertrouwen gaat naar de knoppen. Je hebt het gevoel dat je er niet meer bij hoort.
Een paniekaanval hebben a la maar een angststoornis hebben is nog erger. Waarbij een normaal persoon door gaat met zijn of haar leven na een aanval denk ik ‘oke dat was vreselijk nu ga ik niet meer X doen want bij X doen krijg ik een paniekaanval’. Mag ik even verhelderen dat het hier gaat om een psychische ‘aandoening’, ik heb hier niet voor gekozen toen ik twaalf was.
Gelukkig heeft deze man mij echt goed geholpen en heb ik voldoende handvatten gekregen (zoals ‘nee’ durven zeggen wanneer dingen mij teveel worden) om verder te gaan met het leven an sich in plaats van stil te staan bij wat ik allemaal eng vind. Ook heb ik alsmede door mijn vader leren relativeren en rationeel te gaan denken over de situaties die zich voordoen waardoor ik paniekaanvallen krijg. Want who gives a damn als ik misselijk word? Niemand denk ik, behalve ik. En wat als de metro niet rijdt, dan vergaat de wereld niet en wacht je op de volgende. Wat ik nu ook doe wanneer ik denk dat ik een angstaanval creëer is het gewoon stomweg relativeren ”Oke ik zit in een wagon, ik zit in een metro, de metro rijdt naar Beurs, bij Beurs moet ik op een andere metro dit duurt 3 minuten en dan ben ik er uit”. Ik moet ook wel eerlijk zeggen dat ik zonder mijn Rescuespray en mijn hardcore angstremmer niet de deur uit ga, dat is een beetje psychisch he 😉 Maar wat ik goed heb onthouden en in mijn oren heb geknoopt: Elke dag dat jij je laat overheersen door angst is een dag die je nooit meer terug krijgt.

Ik blijf altijd iemand die de controle graag heeft over haar eigen vrijheid. Ik ben niet iemand meer die zich wil laten beheersen door de angst of hoe ik het graag noem; vals alarm.

Ik wilde dit heel graag van me af schrijven, ik weet namelijk dat ik niet de enige ben die dit heeft. Ook wilde ik graag helderheid verschaffen, ik ben namelijk niet ‘gek’ of een ‘aansteller’. Maar wel maf, maar dat is een ander verhaal.

This too shall pass.
Madelaine.