Vals Alarm

Dit maal niet iets met een scherp randje, hoewel ik wel zo schrijf maar ik bedoel er mee dat deze post puur persoonlijk is. Ja ik heb er over getwijfeld om dit te schrijven maar hé dit is mijn blog. Al zet ik hier een foto van een kaaspizza neer, I don’t give a damn. En voor de mensen die niet begrijpen waarom ik dit openbaar neer zet; je hoeft dit niet te lezen, jij bent mij niet, etc. Ik dek mezelf alvast even in. Things are getting pretty personal *insert sexy frans muziekje.

https://i2.wp.com/4.bp.blogspot.com/-n4fsF23O_F8/ULPTk02UTaI/AAAAAAAAAc8/uY3iZay6Cug/s1600/GrumpyCatOnTheOutdoors-5219.jpg
Wie mij kent (wie mij kent weet ook dat ik dit soort uitspraken vreselijk vind, zucht) weet dat ik een spontaan en uitbundig meisje ben. Ja meisje want al ben ik 20, vind ik mezelf nog een meisje maar vrouw mag ook hoor, hoewel ik altijd gek opkijk wanneer mensen ‘mevrouw’ zeggen; like were you talking to me? Oke maar terug naar het onderwerp van gesprek. Ik bestempel mijzelf als een vrolijk persoon, ik ben spontaan en klets graag. Als jij mij naast een steen zou zetten dan zouden we nog een diep inhoudelijk gesprek kunnen hebben. Ik bedoel dus dat ik gemakkelijk op mensen afstap en met ze praat. Ik hou van gezelligheid, leuke dingen doen en van vrijheid (motorrijden!).

Wat niet iedereen weet, en nu wel te weten komt, is dat ik al acht jaar last heb van paniekaanvallen waarvan de laatste drie jaar ze het frequentst voorkomen.
Je hebt last van watte? Nee van paniekaanvallen, ook wel dat ik een angststoornis heb. En dit is het moment waarop de vreselijke stilte valt. Want vrij weinig mensen weten wat dit is. Een klein voorbeeld van de reacties die ik krijg:

– Dus jij bent voor alles bang? (Nee..)
– Dus jij hebt gewoon last van hyperventilatie (Nee…)
– *wanneer iemand het woord ‘stoornis’ hoort kijken ze je aan alsof je de stoornis zelf bent en of je een verlofpas van de BAVO hebt*
– En dan heb je ook nog de categorie mensen die mij gewoon een aansteller vinden. ”Ja ja paniekaanvallen, ja de buurman van de kat z’n neef had dat ook en er was gewoon niks aan de hand”. Wat ook weer grappig is, want geachte lezer als er voor mij niks aan de hand zou zijn dan zou ik geen paniekaanvallen hebben!
https://i2.wp.com/i.chzbgr.com/completestore/2010/2/15/129107136658780929.jpg
Ik ga een kleine poging doen om uit te leggen wat ik heb en wat het precies inhoudt voor mij en hoe ik rete hard mijn best doe om er vanaf te komen.
Ik doe dit omdat er te weinig begrip is rondom paniekaanvallen/angststoornissen, en dat is ergens ook wel logisch want je kan het iemand wel uitleggen maar tot de dag dat iemand het zelf ervaart, in welke vorm dan ook, is het voor een omstander lastig om iemand te steunen hierin.

Volgens the amazing internet is een paniekaanval een uiting van intense angst die plotseling begint en niet al te lang duurt. Wat ik er echter meer bij voel is dat mijn hoofd denkt “vluchten” maar mijn lichaam niet snapt waarom en ze zo in een strijd belanden waardoor ik dus uiteindelijk geen controle meer heb over mijn gemoedstoestand en lichaam.
De mens is prachtig gebouwd, want het hele idee van ”VLUCHTEN NU!” is er natuurlijk voor gevaarlijke situaties. Zo hebben onze voorouders echt niet gewacht tot de sabeltandtijger de eerste bus nam naar zijn eigen grot, maar gingen ze vluchten of tegen hem vechten. Om dit ‘vluchten of vechten’ te stimuleren is er een boel adrenaline nodig. Wat er bij mij dus gebeurt is dat ik te pas en te onpas (vaker) een stoot aan adrenaline krijg dat er voor zorgt dat ik wil vluchten omdat er ‘gevaar’ is. Maar er is dus helemaal geen gevaar en dat is juist het moeilijke.

Wat is het?
Stel je voor dat je hoofd een hele grote archiefkast is (niet voor mensen met Korsakov) vol met verschillende informatie. In elke lade zit wel iets, herinneringen, dingen die je hebt geleerd et cetera. Nou moet je inbeelden dat er voor een paniekaanval ook een lade is. En daarin is opgeslagen wanneer je er een kreeg, waar je er een kreeg, met wie je was, wat je at, wat er op dat moment gebeurde. Wanneer ik dus in een situatie kom die op is geslagen als ”OMG DIT IS ENG!!11!” trigger ik dus de angststoornis en schiet mijn ondoordachte hoofd in de ‘vluchten of vechten’ houding. Wat bij mij resulteert in: trillen, misselijk, koud hebben maar toch zweten, snellere hartslag, kortademig/hoog ademen, mensen om me heen niet kunnen verdragen, wegloopgedrag/vluchten en huilen. Deze symptomen worden steeds heviger naar mate de paniekaanval aanhoudt. Geloof me, het is een van de ergere dingen om te voelen.
Na een paniekaanval (die max 20 minuten duurt) ben je helemaal gesloopt, want een paniekaanval hebben staat gelijk aan het rennen van een marathon (fysiek gezien!).

Ik krijg mijn paniekaanvallen op de meest aparte momenten, maar het zijn vooral nieuwe situaties waarin ik ze krijg. Zo is het voor mij erg moeilijk om met nieuwe mensen af te spreken die niet weten van mijn angststoornis, want wat als ik een paniekaanval krijg (in mijn geval is het ‘wat als ik bang word om te kotsen en daardoor weer bang word om een paniekaanval te krijgen, en daardoor weer ik misselijk word’ …. vicieuze cirkel of doom)? Of om plekken te komen waar ik niet bekend ben. Een andere stad, een ander cafe dan mijn stamkroeg, mad random bij iemand thuis, bij de kat van de buren, bij Hans Klok, op feestjes met of zonder Hans Klok, in de bioscoop die ik niet ken en zo kan ik nog wel een hele waslijst maken. Ook vind ik het eng om verder te reizen dan de 11 haltes die ik momenteel reis met de metro en zal ik ook niet met de bus gaan in plaats van met de metro omdat ik mezelf zo heb geleerd om met de metro te kunnen, dat iets anders nu nog een ver van mijn bed show is. En dat vind ik persoonlijk heel erg triest. Want iemand die zo keen op haar vrijheid is wordt nu belemmerd op elk vlak. En dat wens ik niemand toe.
https://i2.wp.com/www.teevault.com/wp-content/uploads/2011/11/Now-Panic-and-Freak-Out-Tshirt.jpg
Een paniek aanval a la Madelaine
Ik ben dus bang om de controle over de situatie te verliezen en daardoor geen mogelijkheid te hebben om weg te kunnen wanneer ik dat wil. Dat laatste is dus belangrijk, want wanneer er dus niet iets gaat zoals ik dat wil dan is het ‘vluchten of vechten’ en bam paniek. Ook ben ik bang om over te geven in sociale aangelegenheden (emethofobie) terwijl ik lichamelijk niks mankeer en zelfs een stoeptegel op zou kunnen.

Ik heb dit al acht jaar, en ik kan me de eerste keer nog goed herinneren. Ik was 12 jaar oud en had een kerstdiner. Het was warm, druk en er was veel eten. Dit zijn dus voor mij drie triggers, de laatste omdat ik dus de irrationele angst heb om over te geven. Ik dacht dat ik niet goed werd en liep naar het toilet (wat nog altijd voor mij een plek is waar ik tot rust kom omdat ik zo mensen ontloop die vragen of het wel gaat en er geen triggers zijn). Thuis had ik gezegd dat ik last van mijn hart had, en toen kreeg ik na een huisarts bezoek te horen dat het hartritmestoornissen zijn (deze hebben vrijwel dezelfde symptomen behalve dat een paniekaanval dus 20 minuten duurt en niet levensbedreigend is, ookal denk ik dat de wereld vergaat). Little did I know dat mijn papa (ook wel mijn held) ook last heeft gehad van paniekaanvallen en het dus ook een erfelijke aandoening is. Ik kan niet voor mij halen dat ik ooit in een levensbedreigende situatie heb verkeerd. ”Waarom” ik dit heb weet ik dus niet, wel weet ik ”wat” mij zo bang maakt.
Ik heb zeven jaar lang in de waan geleefd dat ik hartritmestoornissen had en heb hier voor ook bètablokkers gekregen. In die zeven jaar kwam een aanval ongeveer een keer in het jaar of half jaar, en dan herken je het ook minder.
Tot het moment dat ik ging studeren en hiervoor met het openbaar vervoer moest want toen begon de hell. In een metro heb je geen controle whatsoever. Ja je kan uitstappen en dan? Dan niks, want dan sta je ergens in Rotterdam waar je niet meteen weet of je ergens de rust kan vinden die je nodig hebt. Dus ik maakte mezelf gewoon gek door de onmacht, waardoor er een tijd was dat ik niet meer naar buiten wilde. Ook wilde ik niet meer uit, minder met vriendinnen afspreken buitens huis en wilde mijn toenmalige vriend mij alsnog mee sleuren naar het casino (zonder effect trouwens). Het was oprecht vreselijk.

Ik ben hiervoor naar een psycholoog geweest, want de angst overheerste en op een gegeven moment word je bang om bang te worden. En je gaat je abnormaal voelen en een stuk ongelukkiger, heel je zelfvertrouwen gaat naar de knoppen. Je hebt het gevoel dat je er niet meer bij hoort.
Een paniekaanval hebben a la maar een angststoornis hebben is nog erger. Waarbij een normaal persoon door gaat met zijn of haar leven na een aanval denk ik ‘oke dat was vreselijk nu ga ik niet meer X doen want bij X doen krijg ik een paniekaanval’. Mag ik even verhelderen dat het hier gaat om een psychische ‘aandoening’, ik heb hier niet voor gekozen toen ik twaalf was.
Gelukkig heeft deze man mij echt goed geholpen en heb ik voldoende handvatten gekregen (zoals ‘nee’ durven zeggen wanneer dingen mij teveel worden) om verder te gaan met het leven an sich in plaats van stil te staan bij wat ik allemaal eng vind. Ook heb ik alsmede door mijn vader leren relativeren en rationeel te gaan denken over de situaties die zich voordoen waardoor ik paniekaanvallen krijg. Want who gives a damn als ik misselijk word? Niemand denk ik, behalve ik. En wat als de metro niet rijdt, dan vergaat de wereld niet en wacht je op de volgende. Wat ik nu ook doe wanneer ik denk dat ik een angstaanval creëer is het gewoon stomweg relativeren ”Oke ik zit in een wagon, ik zit in een metro, de metro rijdt naar Beurs, bij Beurs moet ik op een andere metro dit duurt 3 minuten en dan ben ik er uit”. Ik moet ook wel eerlijk zeggen dat ik zonder mijn Rescuespray en mijn hardcore angstremmer niet de deur uit ga, dat is een beetje psychisch he 😉 Maar wat ik goed heb onthouden en in mijn oren heb geknoopt: Elke dag dat jij je laat overheersen door angst is een dag die je nooit meer terug krijgt.

Ik blijf altijd iemand die de controle graag heeft over haar eigen vrijheid. Ik ben niet iemand meer die zich wil laten beheersen door de angst of hoe ik het graag noem; vals alarm.

Ik wilde dit heel graag van me af schrijven, ik weet namelijk dat ik niet de enige ben die dit heeft. Ook wilde ik graag helderheid verschaffen, ik ben namelijk niet ‘gek’ of een ‘aansteller’. Maar wel maf, maar dat is een ander verhaal.

This too shall pass.
Madelaine.

Advertisements

5 thoughts on “Vals Alarm

  1. Hooi,

    Ik zou jongedame zeggen, dat zeggen de opa’s in de HEMA waar ik werk ten minste tegen mij haha.

    Maar wat een verhaal zeg! En ik vind het ongelofelijk knap dat je dit gewoon maar geschreven hebt. Wat vervelend ook, ik ben ook wel iemand die controle over dingen wilt hebben en anders lichtelijk in paniek raak. Maar het is niet zo dat het sommige dingen in mijn leven over neemt. En nee, je bent echt niet gek of een aansteller! Je bent heel knap omdat je het gewoon toegeeft en er zelfs wat probeert er tegen te doen door bijvoorbeeld naar een psycholoog te gaan. Gewoon proberen er tegen te vechten, en zo door rustige stappen en steeds beter mee kunnen omgaan.

    Ook al krijg je het een keer terug onverwachts, je weet dat en bijvoorbeeld een tijd beter is geweest. En daar moet je je dan aan vasthouden. 🙂

    Veel liefs,
    Melissa

  2. Hey meissie,

    Je weet het: On ne voit bien qu’avec le coeur. Loslaten (vooral dit) en je gevoel volgen. Nee, niet dat niet-rationele-angst-voor-de-angst-gevoel, maar het gevoel van wat je werkelijk in je leven wil (“wilt” mag ook).

    Papsz xxx

  3. Ik vind je een held. Al is het alleen maar om het van je af te schrijven! En trouwens, zo te lezen doe je het hartstikke goed!
    😀
    (Geen liefs)
    Lieke

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s