Je kan nooit eens rustig op een voetstuk staan.

Het toffe van zo’n voetstuk
Mocht je er ooit eens op gaan staan
Je zie je vijand veel beter komen hier
Dan daar bij jullie onderaan

Ik weet van mezelf dat ik een vrij sterk karakter heb en een grote persoonlijkheid. Ik ben niet arrogant hoewel mensen dat wel vaak van mij denken. Ook word ik wel eens egoïstisch genoemd. Misschien ook omdat ik natuurlijk ‘iets’ (zie Vals Alarm) heb waardoor dingen vaak moeten gaan zoals ik het graag wil zien. Mijn vader vind dat ik moet leren los laten, pap ik doe mijn best.
Mijn pschykokiller zei vaak dat ik teveel wil doen voor anderen en daardoor mijn eigen grenzen over ga. Als er een ding is wat ik dus nu niet meer doe is het wel over mijn eigen grenzen gaan. Ookwel; ik heb mezelf op nummer 1 staan en kom daar niet meer vanaf.

Toen ik nog Sociaal Juridische Dienstverlening op InHolland deed vroeg een docente een keer tijdens college wat je slecht aan jezelf vind en iedereen kon makkelijk wat dingen opnoemen die ze graag anders zouden zien aan zichzelf. Echter toen ze vroeg wat je goed aan jezelf vond klapte iedereen dicht. Blijkbaar is het makkelijker om negatief over jezelf te denken dan positief. En dat baarde mij eigenlijk toen al zorgen want waarom kan ik wel heel positief over iemand anders denken maar niet over mezelf? Waarom zetten mensen anderen graag op een voetstuk en gaan ze zelf de underdog spelen?

In mijn vorige relaties/dating-iets-gedoe kon ik de man in kwestie behoorlijk op een voetstuk zetten en er dan ook kapot van zijn wanneer er bijvoorbeeld beloofde dingen niet door konden gaan. ‘Maar jij houdt toch even veel van mij als ik van jou, waarom stel je mij dan teleur en ik jou niet?’. Blijkbaar stond ik dus niet op het symbolische voetstukje zoals ik het graag gezien had. Mijn moeder zei altijd dat een man mijn tranen niet verdiende. En indeed, they didn’t and they don’t. Sorry heren/vrienden/mannen van deze aardbol maar hell no dat ik me zo erg laat beïnvloeden door jullie doen en laten, dat doen jullie andersom toch ook niet? Oke er zullen momenten voorbij komen dat ik boos/gefrustreerd/geïrriteerd/verdrietig ben door anderen maar ik heb geleerd om mezelf niet teveel te laten beïnvloeden door iemand die mij kwetst.
Niet alleen met mannen was dit het geval, ook met vrienden/klasgenoten/vriendinnen enzovoort (er blijft weinig over).

Sinds wat gebeurtenissen dit jaar ben ik daar helemaal klaar mee. Er waren mensen die dachten dat ik wel op kwam draven wanneer het hen uitkwam, ik heb veel voor anderen over gehad zonder iets terug te krijgen en dat vrat mijn energie, energie die ik dus beter in mezelf had kunnen steken.

Ondanks dat de psykokiller zei dat ik niet iedereen moest pleasen moest ik er blijkbaar eerst achter komen door het simpelweg mee te maken.
Je moet soms gewoon voor jezelf kiezen, wees gewoon een keer egoïstisch, de wereld vergaat niet wanneer je ‘nee’ zegt.
Wanneer iedereen wat van je wil moet je bij jezelf denken ‘wat wil ik zelf? in plaats van wat de ander wilt. Want het is het meest zonde om jezelf teleur te stellen dan een ander.

Jij blijft met je eigen teleurstelling zitten en wanneer je iemand anders teleurstelt raakt dat niet je eigen ‘ik’. Oke soms wel, er zijn uitzonderingen waar bij je niet altijd gevoelloos bent op dit vlak.

Dat klinkt allemaal hard en dat is het ook, maar ik moest wel hard worden want het kon niet anders, er waren tijden dat ik kapot was van mijn eigen teleurstellingen en het niet kiezen voor mezelf, dat ik niet aan mijn eigenwaarde dacht maar alleen maar aan ‘wat zal persoon x hier van vinden’. SCREW you persoon X. Want de belangrijkste persoon in je leven ben JIJ! Je moet niet willen opschieten met de hele wereld en iedereen maar tevreden houden terwijl je niet eens jezelf tevreden kan houden. Je moet niet jezelf wegcijferen voor iemand anders, hell no *insert finger snap*.
Wanneer mijn vriendinnen om advies vragen bij mij zeg ik ze ook dat ze er aan moeten denken dat het teleurstellen van jezelf meer effect -voor jezelf- zal hebben dan het teleurstellen van een ander.

Natuurlijk kan het niet zo zijn dat je altijd maar voor jezelf moet kiezen. De mensen om je heen die je lief hebt moet je ook echt koesteren en concessies doen hoort bij het leven. Ik wilde alleen even meegeven waar ik veel van heb geleerd.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s