Rotterdam.

Rotterdam is niet te filmen
De beelden wisselen te snel
Rotterdam heeft geen verleden
en geen enkele trapgevèl

Een klein ‘eerbetoon’.

Ik zal nooit mijn liefde voor Rotterdam ontkennen. Ik denk dat mede Rotterdammers dit ook kunnen beamen, wij zijn verliefd op onze stad; hoe lelijk andere mensen ons Rotterdam ook mogen vinden.

Ik sprak een tijd geleden met een Rotterdammer die zijn stad lelijk vond en liever in Amsterdam wilde wonen, mijn toestemming heb je.

Als Rotterdammer behoort je hart sneller te kloppen van het uitzicht op de Maasboulevard. Je behoort je eigen R niet meer te horen maar er pas over na te gaan denken als andere mensen je er op wijzen. Dat zijn stadsfeiten, dat maakt ons zo leuk. Wij klagen steen en been over Rotterdam Centraal maar glunderen bij het zicht van het station. Je bent er welkom. De RET rijdt vaker niet dan wel, maar als je eenmaal in tram 25 over de Erasmusbrug rijdt dan maakt dat veel goed. Het Oude Noorden en Blijdorp vertellen een verleden (sorry Jules). De gebouwen vertellen verhalen, nieuw en oud; de Red Apple, de Monte Video, Het Noordereiland ze doen allemaal mee, een voor een. Ik kan uren staren vanuit het InHollandgebouw over de Skyline van Rotterdam, ik geniet van het zicht van de SS op de Kaap. Ik adem Rotterdam elke dag weer in wanneer ik de metro richting de stad neem, ondergrondse mufheid en duizenden reizigers per dag. Maar ik blijf erbij. Wat ben je toch mooi.

In de zomer is er geen fijner plekje te bedenken dan in het Kralingse Bos lekker bij De Tuin te hangen of nog beter om een rondje te skaten en simpel weg te genieten, of een wijntje doen in de Oude Haven. De kuip, ja ik als voetbal noob vind de kuip gewoon het boegbeeld van Rotterdam. Zelfs een kleuter weet dat wanneer je Rotterdam zegt je de Kuip automatisch er bij betrekt. Dan mogen we ook Feyenoord niet vergeten, er zijn inderdaad weinig dingen sterker dan dat ene woord (behalve een winnende concurrent). Blaak met je gekke huisjes, het Hofplein, de Meent en ‘Het park’, jullie tellen mee in mijn Manhatten aan de Maas.

De ras Rotterdammer noemt zichzelf een Rotterdammert, men plakt de T achter alles. De R rolt en tolt het rond, we kennen niet anders hunnie wel dan?
Mijn zus zegt wel eens dat ik soms te plat praat, ze zou zich zelf eens moeten horen, oja joh? Ja joh. Rotterdams is lelijk, het is plat en ordinair, maar wat ben ik blij dat ik mijn taaltje ken want een Rotterdammer die geen Rotterdams ken, dat is geen Rotterdammer dat zou die alleen maar willen zijn.

Rotterdam is niet romantisch
heeft geen tijd voor flauwekul
is niet vatbaar voor suggesties
luistert niet naar slap gelul

Waar ik dan wel een beetje recalcitrant van wordt is van die ‘010 is not a code’ shirts, posters en abri’s. Ten eerste vind ik het gewoon wel een code hoor jongens en ten tweede vind ik onze liefde een beetje lullig uitgedrukt.
Rotterdam All day is dan weer een stukje beter, maar ondanks mijn liefde zal je mij nooit in zo’n shirt spotten hence de recalcitrantie. Ik schrijf mijn liefde liever. Ik vertel er liever over. Daar komt geen code aan te pas.

‘t Is niet camera-gevoelig
lijkt niet mooier dan het is
Het ligt vierkant hoog en hoekig
gekanteld in het tegenlicht

Rotterdam is geen illusie
door de camera gewekt
Rotterdam is niet te filmen
Rotterdam is vééls te ècht

Misschien is het wel meer dan verliefdheid en wordt het na 20 jaar toch echt ‘houden van’.

De mannenhandleiding voor vrouwen met crocs, een rant en een zielig verhaal.

Let op, normaal rant ik over mannen maar ik pak nu het vrouwelijke volk even aan. Vrouwen met crocs, vrouwen met piekhaar. Vrouwen waarvoor ik plaats vervangende schaamte creëer. Deze vrouwen kunnen we vinden bij All you need is love, de Toppers en lezen 50 shades of grey. Toepasselijk.

Wanneer ik kijk naar dit koddige RTL 4 programma vallen mij een paar dingen op; de meeste mensen die een zeer slecht geplaybackte serenade geven aan hun partner houden de microfoon minstens twee meter onder zich -DAT HOORT NIET-, vijftien jarigen die het over de liefde van hun leven hebben en het meest erge wel de mannen die zich zeer ongemakkelijk gedragen omdat hen iets wordt opgedragen door hun vrouw en ze op een gemaakte date moeten gaan.

Laten we het even over deze vrouwen hebben, dat vind ik leuk; een beetje ranten op zijn tijd.

Deze vrouw schrijft een e-mail of brief naar het programma om te klagen over hun man. Deze vrouwen hebben blijkbaar geen ladyballs om tegen hun vent te zeggen dat ze liever iets anders zien, maar durven wel hun gal te spuwen bij een of andere producer van een of ander programma. Dat is al iets wat ik niet snap, je hebt toch een mond? Daar kan je mee praten, en andere dingen doen ja waardoor je, je vent tevreden kan houden dames; just my two cents hoor. Vervolgens worden ze uitgekozen door dit programma om daar eens lekker hun vent te kakken te zetten en public. Dat is het hoogtepunt van volwassenheid, ik denk eigenlijk dat ze het wel moeten doen daar bij RTL 4 om het programma te vullen en ik anders geen voer zou hebben voor mijn blog. Ik denk dat de man dood ongelukkig is door dit TV optreden en bij zijn vrienden ook laag op de ‘echte mannen’ lijst komt te staan. Hij zit lekker onder de plak bij vrouwlief.

Openbaring; alle mannen kijken porno. You should watch some yourself.

Deze vrouwwezens zeuren dat hun man niet romantisch genoeg is, dat die mannen teveel tijd in hun hobby steken (zoals aan auto’s sleutelen, HALLO WEET JE HOE FUCKING HANDIG DAT IS) en geen aandacht geven of romantische dingen doen.

Ten eerste, er is een handleiding voor mannen (ik heb hem niet zelf geschreven helaas) maar ”they’re either hungry or horny”. Tot zover de handleiding voor mannen, het is echt niet moeilijk. Je moet dingen niet te moeilijk maken voor een man, want dan raken mannen de kluts kwijt. Denk je echt dat een man het verschil ziet tussen ‘okergroenwit’ en ‘kaaspizzageel’? Nee. Sterker nog, ik denk dat ik dat niet eens zie. Dus alsjeblieft dames, vermoei je man hier niet mee. HET IS NIET BOEIEND.

Ten tweede, kijk alstublieft even naar hoe deze vrouwen er negen van de tien keer uit zien. Niet. Vormloze kleding die waarschijnlijk al 103 jaar al in de kast ligt weg te rotten en het prijskaartje van de Miss Etam er hoogstwaarschijnlijk nog aanzit, het haar ziet eruit alsof er een 3e Wereld Oorlog in heeft huis gehouden en waarschijnlijk hebben deze vrouwen altijd hoofdpijn of zijn ze te moe wanneer het uitkomt op ‘action dans le sheets’. Andersom kunnen ze wel zeiken over dat hun man niet aan hun wil zitten. Nou lieve vrouwwezens, ik vind het niet zo heel gek. Jij wilt toch ook niet vrijwillig in de klamme rimboe gaan zitten waar al heel lang niemand is geweest en waarschijnlijk nog uitgestorven dieren zitten? Ik visualiseer het even voor je, graag gedaan. Dus er is eigenlijk helemaal geen recht tot zeuren. Ladies you’ve got to please your man. Hoe moeilijk is het om een beetje moeite te doen voor je uiterlijk? Het is in ieder geval moeilijker dan zeuren dat je man naar anderen vrouwen kijkt, want dat kunnen vrouwen goed (trust me; ik ben er een).
Mannen zijn nou eenmaal visueel ingesteld. Vrouwen moeten altijd over gevoel mekkeren en bloemetjes. Ik ben zo blij, bedankt almachtige God Der Geweldige Vrouwen, dat mijn vriendinnen en ik niet zo zijn. Ik zou er oprecht hoofdpijn van krijgen.

Dan komen we bij het punt van de uitzending, of wellicht dat mensen dit ook gewoon in real life doen (ik hoop het niet). Op dit moment wordt de brief voor gelezen en glijdt de vrouw in kwestie al van d’r stoel af bij het idee dat haar man iets gemaakt romantisch gaat doen, of het komt door Robbert ten Brink; dat kan ook. De man komt door de deuren gelopen en ze gaan HEEL SPONTAAN op een date. Ge-weldig. Nu heeft de vrouw wat ze wil. Ze zitten lekker aan een tafel, ongemakkelijk tegen over elkaar. Prikken wat in het eten en de gesprekken gaan over de poepluiers van de kinderen die ze nog in haar tas heeft zitten. De man zucht, hij wil het liefst zijn hobby uitvoeren (le porno en le sleutelen aan auto’s of motoren), hij weet niet meer waar hij het moet zoeken maar denkt bij zichzelf dat hij maar zijn beste beentje voortzet; dan komt er nog wat van. Niets is minder waar mensen, helaas. De vrouw trekt haar corrigerende onderbroek goed onder haar Miss Etam bloemenjurk en drinkt een Fristi terwijl ze doorblaat over de kennis van de buurman van de hond van de collega. Enfin, de date loopt ten einde en het eten is koud geworden. De man rekent af (of Robbert; maar die zou wel een kans krijgen, sorry ik schrijf wat ik denk) en ze vertrekken in de rood vervaagde Suzuki Alto naar huis. En denk maar niet dat hij zijn sexytime krijgt, nee mevrouw is te moe door de participatie in deze TV show. Nee lieve lezers, ze leest liever 50 Shades of grey in haar Snoopy pyjama en laat stiekeme scheetjes onder het dekbed, krabt ondertussen nog onder haar harige oksels en fantaseert over welke kleur Crocs ze nu aan haar collectie wil toevoegen.
Maar niet te lang fantaseren, want morgen om half 8 moet de vierling weer uit bed worden gehaald (Gijsje, Henk, Gerardje en Tommie) en moet de kilo knaller slappe groenten weer stipt om 17:00 op het plastic tafelkleed staan.

Slaap lekker.

‘De anti-schattigheid beweging’.

Hallo daar zijn we weer, ik ga weer even ouderwets ranten; lekker he.
Ik heb een probleem, ja ik val meteen met de deur in huis! Maar serieus, ik denk echt dat ik een probleem heb ontwikkeld de afgelopen jaren; ik vind lieve dingen niet altijd lief. Ook vind ik dat sommige vrouwen niet zo belachelijk preuts moeten zijn. Enfin.

Ik wilde even spuien over wat ‘koesjiekoe’ dingen; en nou heb ik stomtoevallig een eigen blog!
Mijn ‘koesjiekoe’ gehalte reikt niet verder dan (HIER KOMT HET PROBLEEM OH JONGENS HELP) Duitse Herder puppies (oke ik vind kittens ook erg lief, vooral wollige kittens).

Continue reading

Een nieuw gezinslid & Bloglovin

Een iMac!

Mijn oude MacBookPro dacht na zes jaar ‘jongens ik kap er mee’ en zodoende kon ik niks meer typen. De FN knop bleef ingedrukt staan ook al had je hem uitgezet (seems legit). Ik kon dus niet bloggen en was net op dreef met een stuk over mannen. Hoe kan het ook anders, ik begin een stuk over de ideale man en mijn MBP kapt ermee.

In alle wanhoop ben ik van de week naar bijna alle Apple winkels gegaan in Rotterdam. Niemand kon mij vertellen of het aanschaffen van een extern toetsenbord zou helpen, maar ik mocht het niet uitproberen. Apple producten mag je namelijk niet ruilen (?) dus ik zou 50 euro weg hebben moeten gooien om er achter te  komen dat iets uiteindelijk niet werkt. Gelukkig kon ene Sander van Amac mij wel helpen door een toetsenbord ‘uit te lenen’, nja ik mocht hem gewoon terug brengen. Hulde! Dat was in iedergeval beter dan de ‘Ik weet het niet’ die ik 1837 keer heb gehoord.

Helaas is de MacBook echt overleden en heb ik nu een semi early verjaardagscadeau gehad en mijn oude MacBook ingeleverd tegen een kleine vergoeding. Een gloed nieuwe iMac, it is my precious. Ik kan weer bloggen (en huiswerk maken… sst)! Ik heb een goed werkende Mac. YAY!

Oja en ik ben nu ook te dingensen op bloglovin.

<a href=”http://www.bloglovin.com/blog/4408569/?claim=wsx79pavcb3″>Follow my blog with Bloglovin</a>