Rotterdam.

Rotterdam is niet te filmen
De beelden wisselen te snel
Rotterdam heeft geen verleden
en geen enkele trapgevèl

Een klein ‘eerbetoon’.

Ik zal nooit mijn liefde voor Rotterdam ontkennen. Ik denk dat mede Rotterdammers dit ook kunnen beamen, wij zijn verliefd op onze stad; hoe lelijk andere mensen ons Rotterdam ook mogen vinden.

Ik sprak een tijd geleden met een Rotterdammer die zijn stad lelijk vond en liever in Amsterdam wilde wonen, mijn toestemming heb je.

Als Rotterdammer behoort je hart sneller te kloppen van het uitzicht op de Maasboulevard. Je behoort je eigen R niet meer te horen maar er pas over na te gaan denken als andere mensen je er op wijzen. Dat zijn stadsfeiten, dat maakt ons zo leuk. Wij klagen steen en been over Rotterdam Centraal maar glunderen bij het zicht van het station. Je bent er welkom. De RET rijdt vaker niet dan wel, maar als je eenmaal in tram 25 over de Erasmusbrug rijdt dan maakt dat veel goed. Het Oude Noorden en Blijdorp vertellen een verleden (sorry Jules). De gebouwen vertellen verhalen, nieuw en oud; de Red Apple, de Monte Video, Het Noordereiland ze doen allemaal mee, een voor een. Ik kan uren staren vanuit het InHollandgebouw over de Skyline van Rotterdam, ik geniet van het zicht van de SS op de Kaap. Ik adem Rotterdam elke dag weer in wanneer ik de metro richting de stad neem, ondergrondse mufheid en duizenden reizigers per dag. Maar ik blijf erbij. Wat ben je toch mooi.

In de zomer is er geen fijner plekje te bedenken dan in het Kralingse Bos lekker bij De Tuin te hangen of nog beter om een rondje te skaten en simpel weg te genieten, of een wijntje doen in de Oude Haven. De kuip, ja ik als voetbal noob vind de kuip gewoon het boegbeeld van Rotterdam. Zelfs een kleuter weet dat wanneer je Rotterdam zegt je de Kuip automatisch er bij betrekt. Dan mogen we ook Feyenoord niet vergeten, er zijn inderdaad weinig dingen sterker dan dat ene woord (behalve een winnende concurrent). Blaak met je gekke huisjes, het Hofplein, de Meent en ‘Het park’, jullie tellen mee in mijn Manhatten aan de Maas.

De ras Rotterdammer noemt zichzelf een Rotterdammert, men plakt de T achter alles. De R rolt en tolt het rond, we kennen niet anders hunnie wel dan?
Mijn zus zegt wel eens dat ik soms te plat praat, ze zou zich zelf eens moeten horen, oja joh? Ja joh. Rotterdams is lelijk, het is plat en ordinair, maar wat ben ik blij dat ik mijn taaltje ken want een Rotterdammer die geen Rotterdams ken, dat is geen Rotterdammer dat zou die alleen maar willen zijn.

Rotterdam is niet romantisch
heeft geen tijd voor flauwekul
is niet vatbaar voor suggesties
luistert niet naar slap gelul

Waar ik dan wel een beetje recalcitrant van wordt is van die ‘010 is not a code’ shirts, posters en abri’s. Ten eerste vind ik het gewoon wel een code hoor jongens en ten tweede vind ik onze liefde een beetje lullig uitgedrukt.
Rotterdam All day is dan weer een stukje beter, maar ondanks mijn liefde zal je mij nooit in zo’n shirt spotten hence de recalcitrantie. Ik schrijf mijn liefde liever. Ik vertel er liever over. Daar komt geen code aan te pas.

‘t Is niet camera-gevoelig
lijkt niet mooier dan het is
Het ligt vierkant hoog en hoekig
gekanteld in het tegenlicht

Rotterdam is geen illusie
door de camera gewekt
Rotterdam is niet te filmen
Rotterdam is vééls te ècht

Misschien is het wel meer dan verliefdheid en wordt het na 20 jaar toch echt ‘houden van’.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s