Altijd het kleine zusje.

Als ik aan volwassenheid denk, dan denk ik aan mijn grote zus Rosalinde. 10 jaar ouder, en vele levensfases verder. Maar ik denk ook aan mijn ouders, die vele stormen samen hebben meegemaakt, er voor hebben gekozen dat ze niet meer samen op een bootje wilde zitten en toen in hun eigen sloep voor avontuur, een nieuw leven en zware tijden zijn gegaan. Veel beeldspraak, maar het was eenmaal zo. Nu zijn zij beiden in rustiger vaarwater, hertrouwd en hebben beiden een heel ander gezin gekregen dan hoe het jaren geleden was. Mams, paps, de duitse herders en ik.. Maar ik sta ook soms stil bij mezelf.

Mijn vader deelde onlangs een foto van mij op mijn motor op het Motorforum event in Veenendaal en zette er onder hoe trots hij was op mij.  En ineens voelde ik mij heel groot. Van altijd het kleine zusje, naar een iets minder klein zusje..

Er zijn heel veel mensen die iets zeggen over mijn leven. Stom, raar, vroeg, apart, spannend, saai, chaotisch e.t.c. Sterker nog, andere mensen praten sowieso wel over jou. Voor je rug, achter je rug, met je of zonder je. En het is ook niet iets wat je kan ontwijken. Sterker nog ik denk dat het enigszins nog heel logisch is ook.

Ik ben 21 jaar en in de bloei van mijn leven. Of was ik dat misschien niet toen ik 17 was? Jong en onbezonnen, nog naïef wat betreft liefde, volwassen worden en werk.. Hoewel het vier jaar geleden is voelt het als een eeuwigheid, en daar is niks mis mee. Sterker nog, ik verlang niet meer terug naar die tijd. Het is geweest, ik heb mijn party tijd wel gehad.

Welk meisje van 15 kan vertellen dat ze een keer de verkeerde bus nam en in Spijkenisse terecht kwam terwijl ze bus naar Oosterflank nodig had, en dat na een nacht stappen in Club Watt (ja ja mensen, prehistorische verhalen!)? Ik in ieder geval wel, want ik was dat meisje.

Drinken heb ik nooit in overvloed gedaan, ja ik heb me schuldig gemaakt aan het nuttigen van een breezertje toen ik 12 was. En ook ik ben tipsy geweest, sterker nog ik heb een keer miauwend bij mijn scooter gezeten. Zoals ik al zei, 17 jaar en lekker naïef (en maf, ik hoor het je denken).

Toen ik mijn HAVO diploma haalde vond ik mezelf aardig volwassen, sterker nog ik achtte mezelf volwassen omdat ik immers verlost was van die kinders van mijn middelbare school. Niet wetende dat er een hectische tijd aan zat te komen met studies, paniekaanvallen en liefde die in werkelijkheid geen echte liefde was. Maar dingen gebeuren en je leert van alles. Je valt zeven keer, maar staat acht keer op. En voor iemand met discalculie is dat een aardige rekensom.

Van ritjes maken met Kirsten op onze scooters, naar auto rijden in mijn moeders C1. En toen ik mijn rijbewijs mocht ophalen bij de gemeente, achtte ik mezelf… juist volwassen. En was ik wederom verlost van de kinders die nog rondhingen op hun scooters in het parkje. Toen mijn vriendinnen hun rijbewijzen haalde, voelde ik weer dat wij met zijn drieën aardig volwassen aan het worden waren. Want vrijheid behoort bij volwassen zijn, of nja in ieder geval dat je zelf de auto kan pakken om heel kinderlijk een ijsje te halen bij de McDonalds..

Toen ik Integrale Veiligheid ging doen, was ik al weer een stukje ouder. Maar ik woonde nog bij mijn moeder en was wederom aan het leren voor een nieuw rijbewijs. Het autorijden was fijn maar het verlangen voor nog een stukje vrijheid werd alsmaar groter en op 21 december 2012 liep ik als 20 jarig meisje het CBR uit met mijn motorrijbewijs dans le pocket. Volwassen? Ja wellicht iets meer.

Dat was tevens de dag dat ik iemand ontmoette, omdat we aan de praat raakte over het behalen van mijn motorrijbewijs en we erachter kwamen dat we vrij veel dingen gemeen hadden. Het klikte zo onwijs goed, en de avonden samen waren fijn. Heel fijn, zo fijn zelfs dat ik nu elke dag van hem mag genieten. En soms ook iets minder, want we zijn immers twee individuen die samen wonen. Veel gemeen hebben is natuurlijk leuk maar ieder een eigen mening hebben over bepaalde zaken, dat is niet meer dan normaal.

Ook toen ik het huis uit ging voelde ik mij steeds meer volwassen worden. Ineens worden het bezoekjes aan je ouders in plaats van daar elke dag in mijn eigen kamer achter mijn iMac zitten. Een van de moeilijkere dingen was toch wel het achterlaten van mijn kleine meisje Floortje. Mijn lieve hondenvriendinnetje die ik nu, bij elk bezoek, overlaad met kusjes en kroeltjes. En ook het vinden van je eigen draai in een stad waar je eerst alleen maar van had gehoord, was nog een opgave. Maar ik ben aardig gesetteld en woon alweer drie maanden samen in een appartement in Rozenburg. Met uitzicht op de bootjes en de Landtong in mijn achtertuin.

Ik weet nog steeds niet of ik echt volwassen ben, volwassen zoals ik mijn broer, zus en ouders zie. Toen ik 21 werd kreeg ik het vaak naar mijn hoofd geslingerd. Maar ik denk dat ervaringen en levenslessen je pas volwassen maken, en een leeftijd er eigenlijk er niet toe doet. Maar ik ben wel trots, dat ik nu samen woon, studeer en op mijn  motor spring of even de auto pak richting ouders, vriendinnen en Floortje.. Ik probeer het beste er van te maken en het lijkt nog ver maar ik ga op een dag zelf trouwen, een gezin starten en zo. Alhoewel ik eerst een fluffy puppy wil, maar dat terzijde.

Hoe dan ook, hoe volwassen ik me ook voel. Ik zal altijd het nakomelingetje zijn, het kleine zusje.. Gewoon ‘Lo’.

Advertisements

4 thoughts on “Altijd het kleine zusje.

  1. Via Google, puur opzoek naar dingen over motoren, op je blog gekomen en de afgelopen uren daar ook besteed. En ‘not showing any signs of stopping’.

    Somehow maakt het indruk, de manier van schrijven. Ondanks de soms sombere, aangrijpende sfeer toch telkens weer dat relativerende deel in je blog, ergens.

    Buiten dat heb ik goed moeten grijnzen (want lachen achter je laptop is uiteraard notdone) om heel wat bekende dingen. (En niet alleen de droom van de 848 ;-))

    Je zal vast denken: wtf leest en reageert deze random stranger. En dat is je goed recht. Maar moest dit toch even kwijt.

    Thumbs up en keep up the good work.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s