Sporty spice, of zo iets. (Insanity update #1)

Disclaimer: Dit stuk bevat pronkstukken uit mijn sport carrière.  Soort van dan, oh en iets over mijn nieuwe bezigheid.

In ons gezin is sporten nooit echt een nummer 1 ding geweest. Mijn ouders pushten ons nooit om op zaterdag op een voetbal/hockey/tennis/midgetgolf-veld te staan. Het was prima als je aan een sport wilde gaan beginnen, maar dan moest je er wel zelf mee komen en denk maar niet dat mijn vader blij zou zijn met voetballende kinderen.

Zodoende ben ik op mijn 8e begonnen met turnen in de gymzaal die vijf koprollen verder was (no pun intended). Ik heb met veel liefde deze sport beoefend. Ik heb zelfs in de selectie gezeten van de turnvereniging en er zwerft nog ergens een medaille rond. Tot ik op een dag van de balk af flikkerde er er nooit meer op klom. We zijn nu trouwens zo’n vijf jaar de tijd in gereisd, ik was inmiddels 13. Behalve dat het ‘van de balk af flikkeren’ een reden was om met turnen te stoppen was ik ook gewoon keihard aan het puberen en was turnen ‘stom’  geworden.
Tot op de dag van vandaag heb ik spijt dat ik toen zo koppig was, want ik haal nog steeds plezier uit het ‘doen’ van een Arabier (eh een soort radslag dus) en soms treft Arie me koprollend aan op (of naast) het bed.

Vanaf toen heb ik niks meer met sporten gedaan, alleen her en der een proeflesje tennis (zou nooit een succes zijn worden met mijn richtingsgevoel) en ik ben begonnen met stijldansen. Dat laatste is natuurlijk ook een sport, maar als je op je 15e met een kraterkop Karel een beetje aan het voetprutsen bent tijdens een Engelse Wals heeft het niet veel van sport weg.

In 2009 trok ik samen met vriendin Kirsten de stoute schoenen aan en zijn wij een lesje wezen boksen in een sportschool hier in de buurt. Dit was echt ge-wel-dig. Sowieso om je helemaal lam te rammen op een man van 2 meter maar mijn lichaam kreeg hier een hele boost van én daarmee ook mijn zelfvertrouwen. Soms voelde ik me een blanke en vrouwelijke versie van Mike Tyson. Het boksen hebben we een lange periode volgehouden, maar toen ging de sportschool failliet. Gezien ik van mezelf erg lui ben aangelegd heb ik ook het boksen maar voor lief gelaten. Hoewel ik wel heimwee krijg als ik mijn bokstape nog ergens zie liggen, een foto van mijn lichaam toentertijd zie, of een man van 2  meter tegen kom…

182951_143800142351011_16758_n

Het stijldansen heb ik lang volgehouden, en zelfs nog met een motorrijdend maatje gedaan. Ook dit heb ik sinds vorig jaar gelaten voor wat het was, maar ik hoop het stiekem toch wel ooit weer te gaan doen al is het omdat mijn moeder en stiefvader van 60 meer danspasjes kennen dan ik.

Sinds 2012 ben ik begonnen met hardlopen en had ik de ambitie om de 5k van Rotterdam te gaan lopen in 2013. Vraag me niet waarom maar ik heb op die dag gewerkt en de hele 5K aan me voorbij laten gaan. Wellicht was het omdat mijn train schema me een beetje in de steek liet (en met train schema bedoel ik mezelf).. Nu ik samenwoon in een voor mij nog ‘vreemde’ stad vind ik het hardlopen iets minder leuk, ik heb hier nog niet mijn vaste route gevonden en het is gewoon niet zo leuk lopen als dat het in Rotterdam was. De hardloopschoenen liggen soms net te lang in de kast niks te doen.

64a899b443a011e2901022000a9e13ab_7

Tot ik het afgelopen week meer dan zat was. Ik zie vetjes van patatjes en lekker eten aan alle kanten uitsteken, ik mis mijn ‘boks-lichaam’, ben jaloers op mijn eigen kickbokser (Arie that is) en ik wil gewoon weer fit zijn zonder ergens te hoeven verdwalen. Dus ben ik begonnen aan Insanity.

Insanity is een fitness programma van 60 dagen gemaakt door trainer Shaun T, elke week train je 6 dagen (thuis!) en heb je op zondag een rustdag. Ik ben dan ook braaf op maandag begonnen, joh.
Het is zwaar, er zijn momenten dat ik de iMac en Shaun T een enkeltje ‘uit-het-raam’ wil geven, maar het is ook wel heel lekker om na een training helemaal verrot te zijn en de volgende dag als een pinguin te waggelen van de spierpijn :).

Je moet wel echt van sporten houden wil je dit gaan doen, anders wordt het volhouden erg moeilijk. Je bent namelijk je eigen vijand, want het is erg makkelijk om een training over te slaan. Als je zoekt op Insanity results dan zie je dat het wel echt de moeite waard is. Er gaan verhalen rond dat het levensgevaarlijk is, het is namelijk een loodzware interval training, maar tegenwoordig is een brief op de post doen ook al gevaarlijk. Je hebt het zelf in de hand, trainer Shaun zegt tijdens de oefeningen ‘dat het oké is om even rust te nemen wanneer nodig’, dan moet je dat natuurlijk ook doen.

Momenteel ben ik bij dag 5 en kan ik oprecht zeggen dat ik ‘uitkijk’ naar de komende trainingen. Je lichaam krijgt in het begin een opdonder, maar gedurende de eerste week leer je alle oefeningen en wordt het praktiseren hiervan ook makkelijker. Het is ook wel prettig dat er een training tussen zit die rustige strech oefeningen bevat. Dus ja, ik ben om!

'Spring jij maar raar rond in de woonkamer, ik blijf lekker liggen.'
‘Spring jij maar raar rond in de woonkamer, ik blijf lekker liggen.’

Het is de bedoeling dat ik elke week een update plaats over mijn vordering en ervaringen met Insanity. Volgende week dus een nieuw fantastisch verhaal over spierpijn en ‘deeper digen.’

– Tschuss

3swxf8

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s