Driewerf hoera. (Sterk tegen stigma)

Naarmate 18 april dichterbij komt (ik word dan 22) zijn er ook andere dingen dan cadeautjes en taart waar ik aan denk. Wanneer ik 22 word vier ik namelijk een jubileum. Ik heb dan al tien jaar last van mijn angststoornis, of in welk hokje van Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders –IV je mijn ‘aandoening’ ook wilt plaatsen. Nou zijn er leukere dingen om te vieren in het leven, maar na tien jaar kan je wel zeggen dat mijn AS een deel van mezelf is geworden. Of ik het nou leuk vind of niet.

 

In groep 8 had ik mijn eerste paniekaanval. Ik dacht dat ik last van m’n hart had  (gezien hartritmestoornissen in mijn gezin voorkomen, ging ik hier van uit) en liep naar de W.C toe. Ergens dacht ik dat ik dood ging, maar ik wist ook wel dat dit gevoel weer op zou houden. Shakend ging ik weer op mijn stoel zitten, ik had het gevoel alsof ik een marathon had gelopen. Maar wellicht was het eenmalig.

FB-Meme-Inspire-Anxiety

Een lange periode heb ik zonder (constante) paniekaanvallen doorgebracht. Af en toe dacht ik dat ik ‘last’ had van mijn hart en ging dan automatisch weer naar het toilet toe om wat koud water over mijn polsen te laten stromen. Maar hoe vaker het kwam, hoe vaker ik ook dacht dat ik niet goed werd. Het leek altijd gepaard met elkaar te gaan. Zelfs de huisarts wimpelde het af als ritmestoornissen (ondanks dat dit nooit is gebleken via Ecg’s) en gaf mij bètablokkers mee. Naar mate ik ouder werd (jaar of 16) nam ik die medicatie altijd krampachtig mee. Ik dacht immers dat ik te allen tijden weer last kon krijgen, zonder ging ik dus niet de deur uit. Later zat er ook standaard een pakje Rennie in mijn tas, want het was wel vreemd dat ik ook misselijk werd tijdens een ritmestoornis.  Nu ik hier op terug kijk weet ik natuurlijk al lang en breed dat ik vast zat in mijn angsten.

Ik ging wel uit, ondanks mijn angsten. Alleen was het toen nog niet gediagnostiseerd als angst, en ik denk dat dat wel wat heeft ‘geholpen’. Vanaf een uur of 22:00 uitgaan in WATT en om 08:00 weer m’n bed in kruipen, elk weekend was het wel raak. Ik heb er zeker van genoten, maar vond het ook wel genoeg geweest. Ik vind uitgaan leuk, maar vind het prettiger om de volgende dag ook fris mijn bed uit te stappen i.p.v. het gevoel te hebben dat er 7 bakstenen in m’n maag ronddrijven.

Het ergste begon allemaal op m’n 18e. Toen moest ik ineens met het openbaar vervoer naar de Hogeschool toe. En daar was mijn hoofd het niet mee eens. Uiteindelijk had ik toch geen ritmestoornissen (JE MEENT HET MENEER DE DOKTER?!) en werd ik door verwezen naar de psycholoog. Die ik liefkozend psycokiller noemde. Ik heb hier wel wat van geleerd, voornamelijk dat ik over mijn eigen grenzen ging (voornamelijk in relaties) maar ook dat ik mijn eigen wereld steeds kleiner aan het maken was. Het enige wat ik jammer vond aan de psycholoog was de manier waarop ik het moest aanpakken. Ik moest eerst naar een metrohalte lopen, de volgende keer een metro voorbij zien gaan en zo verder tot ik helemaal naar inHolland zou durven. Nou ben ik een zeer ongeduldig type, dit heb ik dus nooit gedaan. Een andere psycholoog (die ik liefkozend bitch zal noemen) vond het maar raar dat ik wél op de motor stap maar niet in de metro. Nou houd ik sowieso niet al van deze uitspraak maar al helemaal niet wanneer die uit de mond rolt van een hulpverlener. Hierdoor ben ik niet doorgegaan met EMDR, maar ik weet dat ik dan een andere praktijk moet zoeken. Helaas ben ik zo koppig als wat en denk ik (soms) nog steeds dat ik alles wel alleen aan kan. Behalve wanneer ik de ogen uit m’n hoofd jank omdat ik bang ben. Zucht! Moeilijk persoon!panick

Tienjaar later zit ik dit achter mijn iMac te schrijven. In mijn tas zit een tasje met medicijnen, die ik eigenlijk allemaal niet nodig wil hebben. In mijn hoofd zitten angsten die er niet hoeven zijn (emetofobie, agorafobie, angst in het OV, angst voor nieuwe situaties, angst voor grote groepen mensen, angst voor de angst..). Maar toch blaas ik denkbeeldige kaarsjes uit. Want ondanks dat ik vecht tegen mijn angsten, moet ik ze ook maar accepteren. De kans dat het ooit weggaat is er wel, maar hier houd ik me liever niet aan vast. Ik denk dat ik dan teleurgesteld ben wanneer het tegendeel wordt bewezen en mezelf er slechter door ga voelen. Waar ik overigens wel blij mee ben is het feit dat ik heel open over mijn angsten kan praten. En eigenlijk maakt het me vrij weinig uit wie het allemaal weet (joh, je blogt..). Ik wil niet dat er een taboe op rust. Anders maken we de zaken toch nog veel lastiger?

Gepikt van lisanneleeft.com , mooi stukje over acceptatie..
Via lisanneleeft.com

Dus deze blogpost ter ere van mijn angststoornis is voor de mensen die liever geen begrip wilde tonen, voor de huisarts die zo lief is om mij ‘pammetjes’ te geven, voor de ‘pammetjes’ die mij zo vergeetachtig maken. Voor alle huilbuien, voor alle keren dat ik dacht dat ik dood ging, voor de ‘date’ die niks met mij te maken wilde hebben door mijn angststoornis (ik ook niet met jou douchebag), voor alle mensen die zeggen ‘dat er niks aan de hand is’, voor alle keren dat ik uit moet leggen aan docenten waarom ik soms weg kan lopen uit een les, voor alle keren dat ik mezelf zo zielig vond en m’n angsten verrot wilde schoppen (waarom kan dit niet?), voor alle keren dat ik dacht ‘fuck it’ en mezelf niet overheersen door gedachten. Voor de keren dat ik de metro uit ben gerend, voor de keren dat ik de metro niet eens in durfde, voor de gemiste colleges. Voor de keren dat ik nee heb gezegd. Voor de keren dat ik ja heb gezegd en trots was. Voor alle lieve mensen die een schouder over hadden om op te huilen, voor de mensen die me helpen, voor de psykokiller die me zo stoer vond, voor de vrijheid die ik ervaar wanneer ik motorrijd (de enige plek zonder angsten), voor de mensen die me een control freak noemde (zwaait), voor de mensen die weten hoe het is om paniek te ervaren.  Voor alle keren dat ik in 24 uur ‘wat als denk’ (en dat is vaak), voor de keren dat ik echt geen zin meer in alles had door dat verdomde zwarte randje om m’n leven. En voor de momenten dat ik mezelf absoluut niet zielig mag vinden. Maar deze post is voornamelijk voor mezelf, dat ik over 10 jaar dit terug mag lezen en dan denk ‘Jezus, Madelaine, wat een aansteller was je toen’. Geen angsten meer. Daar proost ik op.

 

Madelaine

Advertisements

2 thoughts on “Driewerf hoera. (Sterk tegen stigma)

  1. Als ik de rest van je website bekijk dan denk ik: wat een stoer wijf! En dat denk ik nog steeds maar na het lezen van deze blog heb je toch ook wel een andere kant van je laten zien. Ik weet niet hoeveel (directe) reacties je al hebt gehad op deze blog maar ik vind het bewonderenswaardig dat je het zo durft en kunt opschrijven. Oftewel: stoer van je. Je blijft dus toch dat stoere wijf! 😉

    Ik vind het heel knap als ik lees wat je afgelopen jaren hebt moeten meemaken en waar je nu staat. Respect en ga zo door.

    1. Wauw bedankt voor je reactie Menno. Super aardig van je :). Ik ben idd van buiten wel stoer maar aan de andere kant ook een zacht gekookt ei haha. Gelukkig gaat t nu echt heel goed met me. Thanks!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s