30 Day Challenge: 12. (Fearless)

Dit maal wijk ik even af van ‘het lijstje’. Een screenshot van mijn desktop lijkt mij namelijk niet heel boeiend. Ik heb een E30 M3 als achtergrond gepaard met wat Apple icoontjes. The joy.

Tot ik bij een andere challenge deze taak tegen kwam: write about one of your biggest accomplishments in your life. En dat is een makkelijke.

 

Een van mijn grootste overwinningen is van recent. In januari dit jaar heb ik een knoop doorgehakt. Het kiezen voor mijn eigen geluk vond ik erg moeilijk, want koos ik wel goed? Het is een vraag waar je later pas antwoord op krijgt. Ik kan nu gelukkig zeggen dat ik een goede keus heb gemaakt en het goed is om soms je eigen held te zijn.

Er is zoveel veranderd in een  korte tijd; samen wonen, katje kopen, verloven, beste vriend overleden om vervolgens de kat mee te nemen naar de man waar ik verliefd op ben geworden, terug gaan wonen bij mijn moeder en natuurlijk niet meer verloofd zijn.  Had ik je al verteld dat dit in 13 maanden is gebeurd? Het klinkt bijna als GTST. I know. Maar goed, dat is niet het doel van dit stuk. Hoewel ik mijn afgelopen jaar best als script wil verkopen hoor, Emma moet wel haar snoezige strikje houden.

Ik ben sinds april, zo goed als, klaar met mijn angststoornis. Klaar? Ja klaar. Na tien jaar was het genoeg. Door dat ik een hele grote keus heb gemaakt begin dit jaar, wist ik ook dat ik mijn angsten aan zou kunnen. En dat is mij dus ook gelukt. Niet alleen, niet zonder keihard op m’n plaat te gaan en zeker niet ‘zomaar’. Maar als ik nu zie waar ik ben, wat ik doe en hoe intens ik geniet van alle kleine dingen op deze wereld. Dan ben ik zo trots dat ik het heb gedaan.

En nu pas weet ik hoeveel kracht er in mij zat, en dat het zonde is dat dit er pas na tien jaar uit is gekomen. Maar ik ben ook heel erg dankbaar. Voor de vele schouderklopjes bij elke kleine overwinning en ik ben natuurlijk onwijs dankbaar voor het engelengeduld van ‘een bepaald iemand’. Als ik aan mijn vroegere ik zou vertellen wat ik nu allemaal kan en doe…

 

Voor mijn gevoel ben ik ver boven mezelf uitgestegen, op een positieve manier. Nee het is niet ineens, magisch, weg. Er zijn kleine momenten waarop ik bang ben (en dat mag), of soms angst voel maar ook dat mag. Want ik laat me niet meer klein krijgen door een paniekaanval, dat heb ik lang genoeg gehad en daar zijn dingen veel te leuk voor. Aanstaande dinsdag begin ik met EMDR therapie, niet voor mijn angsten, dat gaat een rollercoaster worden van 5 weken lang. Maar nu ik weet hoe goed ik hier mee om ben gegaan (nogmaals, niet alleen) weet ik dat ik de rest ook aan kan.

Voor de mensen die ook angsten hebben, waardoor er een zwart randje om je geluk zit en het leven soms zo verdomd oneerlijk voelt… Ga er door heen, doe wat je denkt dat je niet durft. Je zal echt de kracht in jezelf terug vinden. Maar zorg ook voor een vangnet en veel liefde om je heen. Het is oké als je het allemaal zelf niet meer aan kan, en dat er iemand is die je troost op de moeilijke momenten. Maar laat niet je handje vasthouden, je kan het namelijk zelf en je zal het ook zelf moeten doen. Niemand anders dan jij zelf, kan je angsten wegnemen. Makkelijker gezegd dan gedaan? Wellicht. Maar wat je nodig hebt is een dosis wilskracht, en ook al denk je dat je het niet hebt. Ga er voor, ga er door. Het is niet zomaar, het is om weer te zien hoe het leven echt is.

Until next time,

Fearless…

Madelaine.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s