Jezelf leren kennen

Wanneer je als puber mensen hoort praten over ‘levenservaring’ zucht je dat al snel weg, inclusief een partij met je ogen rollen. Je hebt immers al voldoende levenservaring want je bent ‘al 16’. Toen ik een (hooguit irritante) puber was, een jaar of 15/16 dacht ik dat ik alles wel kende. Ik had een vriendje, reed scooter, werkte bij de Blokker, maakte mijn huiswerk en had een hekel aan school. Daarnaast dacht ik ook dat ik mezelf heel goed kende en kon ik met vol overtuigen ‘dit ben ik’ zeggen.

Echter veranderen dingen, en verandert ook je visie op de wereld. Langzamerhand verander jezelf ook en ben ik nu absoluut niet meer dezelfde persoon als zes jaar geleden. Naarmate je ouder word leer je ook jezelf (beter) kennen. Ik rijd geen scooter meer, werk niet meer bij de Blokker en die jongen van zes jaar terug spreek ik niet meer.

Nu ik in wat zwaarder vaarwater ben beland, merk ik pas hoe goed ik mezelf leer kennen en hoe goed ik mezelf liet kennen door anderen. Ik dacht altijd dat ik behoorlijk extravert was, ik kan namelijk goed praten (en makkelijk) met andere mensen en vind het leuk om dingen te ondernemen. Echter is het niet belangrijk wat je leuk vind om te doen, maar om te leren waar door je energie krijgt. Is dat met heel veel mensen een hele dag zijn? Of juist in je eentje met een goed boek? Ik heb dus geleerd dat ik energie krijg/ op laad door lekker wat tijd voor mezelf te hebben. Na een hele dag werken vind ik het heerlijk om even compleet terug te trekken. Zo kan ik uren dom rondstruinen op internet of lees ik wat pagina’s in een boek. Heerlijk! Vooral omdat ik even aan niemand anders hoef te denken dan mijzelf. En geloof me, dat is met een depressie ook een dagtaak geworden ;). Mijn moeder is daarentegen iemand die op laad door met andere mensen te kletsen, en wanneer ik net een moment voor mezelf heb en niet wil praten kan dat wel eens voor botsingen zorgen. Wanneer je weet of introvert of extravert bent is dat misschien wel handig om uit te spreken naar je vrienden/familie/lover. Zo voorkom je onnodig gedoe. Want het laatste wat ik wil na een dag werken is een discussie voeren. Voor mijn werk praat ik namelijk de hele dag, en ik vind het super leuk hoor, maar aan het einde van de dag is mijn spraakwater behoorlijk uitgewerkt. Als ik na werk nog wat ga drinken met m’n vriendinnen, is het uurtje opmaken en omkleden soms goud waard en ga ik vol energie de stad in. Het zelfde geldt voor motorrijden, soms vind ik het heerlijk om met een groep te rijden maar ik haal ook onwijs veel plezier uit een ritje met me, myself and my GSXR. Even aan niemand anders denken, niet gezellig ‘moeten zijn’.

Naast dat ik heb geleerd waar ik van op laad en energie van krijg, leer ik door de huidige situatie ook heel goed wat ik wil in dit leven. Soms heb ik het namelijk moeilijk met dat er dingen worden opgelegd om ‘succesvol’ of ‘gelukkig’ te zijn. Denk hierbij aan van 9-5 werken elke dag en in het weekend je kostbare tijd even goed inhalen. Ik krijg er al de kriebels bij als ik er aan denk, dat past niet bij mij. Studenten uit mijn klas praten vaak nergens anders over, iedereen wil weten of er goede cijfers zijn behaald (ik ben blij met een 5,5) en wie er al heeft geleerd voor het tentamen over 83 jaar (en met mijn uitstel gedrag wist ik niet eens dat dat tentamen gemaakt moest worden). Daarnaast hoor ik ook de verhalen over succesvolle stages en goede banen. Ik heb gelukkig een stage plek en hoop die natuurlijk met plezier en goed resultaat te behalen, maar als je aan mij vraagt of ik mezelf over 5 jaar een of andere chique management functie ziet bekleden bij een gemeente dan pas ik daar voor. Beet je bij beetje leer ik dus mezelf kennen en wil ik geen baan ‘omdat het goed is’ maar omdat ik er plezier aan beleef. Als ik nog 5 jaar bij BC mag werken, dan teken ik daar voor. En ik hoop stiekem ook, dat ik na mijn studie nog even kan blijven plakken bij mijn bijbaan. Gewoon omdat ik het werk heel leuk vind, maar ook omdat de collega’s gezellig zijn en er geen 9-5 mentaliteit heerst. Aan een kant vind ik het ook moeilijk, waarom zou ik niet een 9-5 baan willen hebben en 40 uur werken? Maakt mij dat een minder persoon? Word ik gelukkiger door een leven te leiden zoals anderen het graag zouden zien?

De eenzaamheid en onrust in m’n hoofd is dus goed voor verheldering over mezelf. Zo durf ik mezelf nu veel meer vragen te stellen en te zoeken naar de antwoorden. Ik wil dolgraag kinderen, en heb altijd al geroepen jong moeder te willen zijn, maar het lijkt me ook weer dood eng omdat ik ‘mezelf’ nog niet helemaal snap op sommige punten. Ik weet van mezelf nu dat ik een rit naar Duitsland op de motor niet trek omdat ik daar van leeg loop qua energie. Ik weet dat ik liever niet een hele dag omringd ben door mensen en echt me-time moet pakken want als ik dat niet doe dan resulteert dat in slapeloosheid. Maar ik weet nu ook meer wat ik een beetje voor ogen heb later, en dat ik niet iemand ben die streeft naar successen en status maar naar plezier en uitdagingen. Je kan dus zeggen dat een depressie ook iets is waar door je jezelf weer kan ontdekken, het is als ware een soort manier om jezelf opnieuw op te bouwen zoals jij dat graag zou willen.

Persoonlijk heb ik mezelf te veel laten leiden door anderen, en zoals beschreven in mijn vorige blog word ik pas blij van mezelf als anderen dat ook zijn. Wanneer iemand mij niet mag, denk ik dat dat aan mij ligt maar het is juist het ‘probleem’ van de ander. Dat iemand mij niet leuk/gezellig of aardig vind zegt niets over mij, maar wat iemand anders denkt. Ik probeer, stapje voor stapje, dit ook meer toe te passen. Om dingen meer bij anderen te laten liggen in plaats van het in mijn eigen mandje te gooien. Yoga helpt voor mij zeker om dingen meer ‘met zachte hand weg te schuiven’ in plaats van alles naar me toe te trekken en soms te forceren. Ik moet nog een hele lange weg en moet nog meer over mezelf gaan leren dan dat ik nu weet, maar ik hoop dat die antwoorden mij vormen tot de (jonge) vrouw die ik wil zijn en voor ogen heb. Zo zie ik mezelf als een stoere vrouw, ik rijd motor en weet aardig veel van auto’s, maar ook als iemand die onwijs veel liefde heeft en bereid is om dit te geven. Mijn zachte en stoere kant zijn momenteel een beetje uit balans. Zo moet ik leren de liefde die ik voor anderen heb, ook aan mezelf te geven. En moet die stoere kant ook naar voren komen wanneer ik weer eens geraakt ben door woorden van anderen. Er is dus nog genoeg ruimte voor wat levenservaring, zucht -_-‘.

Until next time,

Madelaine.

Advertisements

One thought on “Jezelf leren kennen

  1. Ow meis wat herkenbaar! Ik ben nu 25 jaar en kan nu pas eindelijk zeggen dat ik mezelf gevonden heb. Dat ik mij niet meer laat leiden door de mening van anderen maar echt doe wat IK wil en wat IK het beste vind. Ik heb echt geleerd dat in de moeilijkste situaties je jezelf pas echt tegen komt.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s