Tante Nel.

Er zijn veel manieren waarop ik mijn tante Nel kan omschrijven. Leuk, gezellig, een kletskous.. Maar ik denk dat ik haar het beste omschrijf als een klein vrouwtje met een heel groot, Rotterdams, hart vol liefde. Tante Nel was altijd vrolijk, en misschien verbloemde ze haar verdriet of chagrijnigheid goed, maar ik heb haar nog nooit boos meegemaakt. Behalve toen haar man net was overleden, maar zelfs toen was ze niet boos op een ander maar op zichzelf. Omdat zij bij hem had willen zijn.

Tante Nel, met haar roze nagellak, heerlijke verhalen over vroeger en die werden dan verteld op z’n plat Rotterdams. Want zo was ze, een echte Rotterdammer. Niet lullen maar poetsen, en er was altijd tijd voor een luisterend oor of een knuffel om je plat te drukken. Hele verhalen kon ze vertellen, maar je kon ze ook bij haar kwijt. De verhalen over dat ze ook haar motorrijbewijs had, die kreeg je vroeger namelijk bij het behalen van het autorijbewijs, hoor ik haar nog vertellen. Ze had het motorrijbewijs helemaal niet nodig, laat staan gebruikt. Maar o wee als de medewerker bij het stadhuis er over begon dat ze dit rijbewijs ook kon laten verwijderen. ‘Nou mooi niet, het staat toch hartstikke stoer of niet wijffie?’. Ze was dan ook aan het glunderen toen ik vertelde over mijn motor, en mijn rijbewijs. Ze was overal in geïnteresseerd van motorrijden tot mijn zus d’r Bløf concerten, en nog onwijs verknocht aan mijn moeder ook al zijn mijn ouders al tien jaar uit elkaar. Dat vond ik zo lief. Nel hoorde gewoon overal bij.

Tante Nel. Die vorige week niet genoeg kon vertellen over dat de nichtjes zo mooi zijn geworden en dat ze me nog kon zien als klein humpiedumpie.
Vriendjes kregen een waarschuwing ‘Lief zijn voor m’n nichie’. Niet dat ze de mannen wat zou doen, maar dat ze het maar even goed zouden weten.

Mijn vader zegt soms wel eens dat ik op haar lijk. Ik kan dat nu alleen maar zien als een compliment.

Tante Nel, die plotseling er niet meer is. Nog geen negen weken na het overlijden van haar man, die bijna 60 jaar haar steun en toeverlaat was. Het is niet te bevatten. Ik hoop dat ze samen zijn, weet het eigenlijk wel zeker. Ze konden niet zonder elkaar, en tante Nel zou Nel niet zijn zonder haar Theo. Maar wat missen we haar allemaal. Het zou nog zo gezellig zijn, de verhalen en grapjes waren namelijk nog lang niet uitverteld.

Madelaine.

Advertisements

One thought on “Tante Nel.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s